Bölüm 661: Yeni Kot Pantolon

"Başka Taşıyıcınız yok mu?"

"Dediğim gibi, bugün hâlâ gelmeyen tek kişi geçen sefer yanınızda olan Taşıyıcı. Birçok kişi ona rezervasyon yaptırmak istedi ama dünden beri loncaya uğramadığı için çoğu başka birini seçti. Müsait olan tek kişi o."

"O… o olmasın."

Leville grubu şu anda Avcı loncasının içindeydi ve birkaç dakikadır tezgahın arkasındaki kadınla laflıyorlardı. Yeni bir Taşıyıcı bulmaya çalışıyorlar ve neredeyse her dakika loncadan durum kontrolü yapıyorlardı.

Şanslarına görevli sabırlı görünüyordu; saatlerdir aynı soruları sormalarına rağmen onlara sadece gülümsüyordu—yani, en azından şimdiye kadar.

"Bakın hanımefendi. Zaten size daha önce birlikte çalıştığınız biri sunuldu ve birlikte girdiğiniz son zindandaki siciline bakılırsa iyi de iş çıkarmış," kadın avucunu hafifçe tezgaha vurdu, "Eğer loncanın sağladığından başka birini istiyorsanız, o zaman gidin grubunuza siktiğimin özel bir taşıyıcısını tutun!"

"Ama—"

"Sırayı tıkıyorsunuz!"

"İik!"

Tezgahın arkasındaki kadın sertçe gitmesini işaret etmeye başlayınca Lilly sadece oradan uzaklaşabildi. Lilly arkasına baktığında aslında bir sıra olmadığını gördü; çoğu grup çoktan zindanlarda ava çıkmıştı.

"...Şimdi ne yapacağız?" Ve oradan uzaklaşırken, iç çekişleri neredeyse tüm lonca salonunu doldurdu. Ancak bu iç çekiş, Riley'nin rahat bir şekilde Bert ve Roan ile masalarında oturduğunu görmesiyle çabucak yutuldu.

"R… Riley!" Lilly hızla sahte bir gülümseme takındı; ancak duraksayan adımları ve yüzündeki ter damlası, ensesinden yukarı tırmanan ve giderek büyüyen endişeyi hemen ele veriyordu.

"Lililly."

"S…selam, Lilly. Riley döndü," Roan da Lilly'nin gözlerinin içine bakarken kekeledi; hızla onlara katılması için onu zorluyordu, "Sanırım... artık başka bir Taşıyıcı aramaya devam etmemize gerek yok, değil mi? Değil mi?"

"D…doğru," Lilly masalarına çok yavaşça yaklaşırken zoraki bir şekilde kıkırdadı ve Riley'den olabildiğince uzağa oturabilmek için Bert'e kayması için sertçe vurdu.

"Özür dilerim, millet," Riley Lilly'ye bakarken hafifçe iç geçirdi, "Dün burada değildim çünkü kütüphanede okumam gereken bazı şeyler vardı."

"Püff, hayır. Sorun değil," Lilly daha sonra gruptaki en büyük kişi olarak bir şeyler söylemesi için Bert'i dürtükledi.

"...Doğru," Bert hızla boğazını temizleyip başını salladı, "Orklardan çok para kazandık, o yüzden henüz çalışmamıza pek gerek yok. Biliyor musunuz? Bence bugün de hepimiz dinlenmeliyiz."

"Bu iyi bir fikir!" Roan'ın ağzından yüksek sesli bir soluk kaçtı, "Biz... biz bugünlük bu kadar demeliyiz ve—"

"Ah, benden korkuyorsunuz," Ve Leville grubu zırvalamaya ve bahaneler uydurmaya devam edemeden, Riley Leville grubunun üyelerine tek tek bakarken hafifçe mırıldandı,

"Bunu sadece söyleyebilirdiniz, millet. Anlayışla karşılardım," Riley ardından ayağa kalktı ve iç geçirdi, "Sizi temin ederim, henüz benden korkmanıza gerek yok, hiçbirinize zarar verme gibi bir planım yok."

"Senden korkmuyoruz!" Ve Riley masadan uzaklaşamadan Lilly hızla ayağa fırladı. Sadece o da değil, hem Bert hem de Roan Riley'ye bakarken ayaklandılar.

"Biz... başka bir gruba gitmenin senin için en iyisi olacağına inanıyoruz, Riley," dedi Bert, "Durumunu bilmiyoruz ama sen güçlüsün. Üçümüzün toplamından daha güçlüsün. Biz... seni takımımızda bir taşıyıcı olarak hak etmiyoruz."

"Sorun... sorun biziz," Roan iç geçirdi ve başını iki yana salladı, "Grup olarak yetersiziz."

"Ben 1-Yıldızlı bir Taşıyıcıyım, millet," Riley grubun sözleriyle hafifçe kafası karışmış bir şekilde başını yana eğdi, "Sizin grubunuz olmasa bile, güç olarak size benzeyen başka bir grup tarafından tutulurum. Kimse beni kendi grubunda hak etmiyor."

"Ah."

Ve Riley'nin sözlerini duydukları an, üçü birbirlerine baktılar; aptallıklarını fark etmenin verdiği hisle gözleri tamamen boş bakıyordu. Riley'nin gücüne o kadar hayran kalmışlardı ki, onun gerçekten Düşük rütbeli bir Taşıyıcı olarak kayıtlı olduğunu tamamen unutmuşlardı. Zaten en başından beri, Riley'nin onlara gösterdiği kısa güç gösterisine dayanarak... bu şehirde ondan daha güçlü kimse olmamalıydı.

Üçlü birbirlerine bakmaya devam etti, Riley Ross'un aslında Bilinen Evren'deki en tehlikeli birey olarak kabul edildiğini bilmiyorlardı.

"Bu durumda…" Lilly daha sonra Riley'nin gözlerinin içine bakarken uzun ve çok derin bir nefes aldı, "…seni üyemiz olman için resmen grubumuza davet etmek istiyorum."

"Bu… yüzsüzlük," Roan, Lilly'ye bakarken gözlerini irileştirdi.

"…Daha yeni onu hak etmediğimizi söyledik," diye iç geçirdi Bert.

"Bekle, hayır!" Lilly başını iki yana sallayıp ellerini salladı, "Bir taşıyıcı olarak! Tabii ki de onun savaşmasına izin vermeyeceğiz. Eğer savaşırsa, biz onun taşıyıcıları oluruz daha iyi."

"Bu… bu doğru."

"Neden sanki grubumuzda olmayı çoktan kabul etmiş gibi konuşuyorsunuz?"

"Ş—"

"Sorun değil," Riley ardından başka kimse konuşamadan elini kaldırdı, "Tanıdık yüzlerle çalışmayı tercih ederim."

"..." Leville grubu, Riley'nin sözlerini duyunca hızla yeniden birbirlerine baktı. Ve masalarının etrafındaki birkaç saniyelik ağır nefes alışverişinin ardından, tüm Leville grubu sevinç çığlıkları atıp coşkuyla kutladı.

"Bekleyin… bekleyin," ve Bert yeni üyelerini kutlamak için biraz içki sipariş edemeden, Roan beklenmedik bir şekilde sevinmeyi bıraktı; Riley'ye bakarken sesinin tonu hafifçe ciddileşiyordu, "Madem bunu yapacağız, bir şeyi kontrol etmek istiyorum… eğer senin için de uygunsa, Riley."

"Hm?"

"Ben… ne kadar güçlü olduğunu bilmek istiyorum," dedi Roan ve sadece o da değildi. Başlangıçta Roan'ın söyleyeceği şeyle ilgilenmeyen Lilly ve Bert, onun sözlerini duyduklarında bir kez daha birbirlerine bakmaktan kendilerini alamadılar,

"Hadi… antrenman maçı yapalım, Riley."