Bölüm 3027: Ani Farkındalık

Mirage Kalesi'nin iç kalesindeki aydınlık bir odada Nephis mermerler ve gösterişli duvar halılarıyla çevrili bir halde tek başına duruyordu. Mermerler beyazdı; duvar halıları da beyazdı ve altın rengi ipliklerle muazzam bir şekilde işlenmişlerdi. En ince ipek şifondan dokunmuş tül perdeler, göksel bir yaratığın kanatları gibi rüzgarda dalgalanıyordu.

Nephis yere bakıyordu, yüzünde sakin bir ifade vardı. Birkaç saniye hareketsiz kaldı, ardından derin bir iç çekip başını kaldırdı.

Sunny onun gölgesinden yükseldi, duvarlardan birine doğru yürüdü ve kollarını kavuşturarak yaslandı.

"Gergin misin?"

Nephis dışarıdan bakan herhangi biri için soğukkanlılığın vücut bulmuş hali gibi görünebilirdi ama Sunny onun rahatsız olduğunu anlayabiliyordu; sonuçta büyük kalabalıklar ve topluluk önünde konuşmak pek ona göre değildi.

Dışarıda toplanan devasa kalabalık, onun yüce imajıyla büyülenmiş bir halde insanlığın tanrıçasını görmeyi bekliyordu. Ancak hiçbiri, tanrıçalarının aslında bu kadar çok insanın karşısına çıkma düşüncesi karşısında endişeli ve rahatsız hissettiğini hayal dahi edemezdi.

Nephis Sunny'ye baktı, bir an duraksadı ve ardından omuz silkti.

"Biraz."

İç çekti.

"Komik, değil mi? Sanırım bir insan kalabalığı yerine güçlü ucubelerden oluşan bir sürüyle yüzleşirken kendimi çok daha rahat hissederdim. Artık bir Yüce'yim, yine de böyle anlarda kendimi o genç, deneyimsiz ve toy halimden farksız hissediyorum."

Sunny gülümsedi.

"Bunun komik olduğunu söyleyemem. Belki biraz eğlenceli."

Başını iki yana salladı ve güven veren bir ses tonuyla ekledi:

"Effie'den öğrendiğim bir numara var. Dışarı çıktığında, onca insanın karşısındayken, sadece hepsinin..."

Bir an sessizliğe gömüldü.

Geleneksel inanışa göre sahne korkusunu yenmek için seyircileri çıplak hayal etmek gerekirdi ama Sunny bunu düşündüğünde... bu aslında berbat bir tavsiyeydi! Böyle bir şey yapsaydı sakinleşmek yerine rahatsız olur ve telaşlanırdı; ayrıca etrafta dolaşıp rastgele insanların kıyafetlerinin altında neye benzediğini hayal etmek sadece sapıkların yapacağı bir şeydi.

Üstelik bahsettiği kişi Nephis'ti. O ne rahatsız olur ne de telaşlanırdı; en iyi ihtimalle tamamen kayıtsız kalırdı. En kötü ihtimalle ise bütün bu insanların neden çıplak olduğunu ve Rüya Diyarı'nda daha sağlam bir tekstil sektörü geliştirmek için daha fazla kaynak ayrılması gerekip gerekmediğini merak etmeye başlardı.

Sunny boğazını temizledi.

"Sadece hepsinin Kâbus Yaratıkları olduğunu hayal et."

Nephis başını yana eğdi, sonra onaylayarak salladı.

"Teşekkürler. Bu gerçekten işe yaradı."

Sunny bir şey söylemek için ağzını açtı ama tam o sırada kapı çalındı; bu, görevlilerin Nephis'e sahneye çıkmasına sadece birkaç dakika kaldığını haber vermesiydi.

İç çekerek kapıya doğru yürüdü ve yanında durdu.

Sonra, Nephis başını çevirip duvarı süsleyen muhteşem halılardan birine baktı. İfadesi hafifçe değişti. Sonunda bir elini kaldırdı ve duvar halılarının yüzeyinde gezdirdi.

"Bunu ne zaman değiştirdiler?"

Sunny tek kaşını kaldırdı.

"Neyi değiştirdiler?"

Nephis belirsiz bir hareketle etraflarındaki odayı işaret etti.

"Duvar halılarını, perdeleri... eskiden buradaki her şey kızıldı. Valor Klanı'nın rengi."

Bir süre narin işlemeleri inceledi, sonra arkasını döndü.

"Birisi bütün bunları sipariş etmiş ve tüm iç kalenin... hatta tüm Kale'nin dekorunu yeniletmiş olmalı? Ve ben bunun kim olduğunu, ne zaman olduğunu bile bilmiyorum."

Nephis'in dudaklarında soluk bir gülümseme belirdi.

"Sanırım bu, İnsanlığın Etki Alanı'nın ne kadar uçsuz bucaksız ve muazzam olduğunu gösteriyor. En azından senden ve benden daha büyük."

Sunny iç çekti, kendini duvardan itti ve onun arkasına doğru yürüdü.

Ellerini omuzlarına koyarak nazikçe masaj yaptı.

"Öyle. Ve şimdi, o devasa Etki Alanı'na seslenmen gerekiyor. Rahatla... İşin bittiğinde sana lezzetli bir şeyler pişireceğim. Hatta gizlice sıvışıp piknik bile yapabiliriz."

Nephis gülümsedi.

"Piknik... kulağa hoş geliyor."

İç çekti ve ardından itip açmaya hazır bir şekilde elini kapıya koydu.

Ancak sonra duraksadı.

Birkaç saniye sessizlik içinde geçti ve ardından Nephis yavaşça şöyle dedi:

"Anma Günü..."

Sesi biraz uzaklardan geliyormuş gibiydi.

Sunny ellerini arkasında kavuşturdu.

"Ne olmuş ona?"

Nephis başını iki yana salladı.

"Hayır, sadece... Anma Günü ismini düşünüyordum. Ben de hatırlamak için geçmişe şöyle bir dönüp baktım. Ve sonra birden dank etti."

Yavaşça nefes verdi.

"Öldüler. Üçü de... Aster, Song, Vale. Artık yoklar."

Yüzünde mesafeli bir ifadeyle kapıya dikti gözlerini.

"Ben... şu ana kadar bunu hiç durup düşünmedim. Aklımdan bile geçmemişti. Hayatım boyunca onlara meydan okuyarak hayatta kaldım; öyle ki benliğim, onlarınkine zıt bir şekilde tanımlanır oldu. Ve şimdi onlar yokken... bu gerçeği kabullenmeyi unutmuşum."

Nephis bir an için gözlerini kapattı ve sonra dedi ki:

"Derin bir şeyin sonu gibi hissettiriyor. Bir devrin sonu."

Sunny bir an sessiz kaldı. Ardından, açık sözlü bir ses tonuyla konuştu:

"Dinle, oyunbozanlık yapmak istemem... ama teknik olarak, Rüyadoğan ölmedi. Sonsuza dek mühürlenmiş olsa bile, o hâlâ buralarda."

Nephis sessizce güldü.

"Doğru. Nasıl unutabildim?"

Bununla birlikte kapıları iterek açtı ve dışarı çıktı. Sunny de bir gölgeye dönüşerek mermer zemin üzerinde süzüldü ve onunkinin içine saklandı.

Birlikte, devasa bir avlunun üzerinde yükselen ve avluya büyük bir mızrak ucu gibi uzanan taş bir tribüne çıktılar. Avlu sayısız insanla dolup taşıyordu, kalabalık Kale'nin alt katlarına, ta Ayna Gölü'nün kıyılarına kadar taşıyordu.

Kalabalık, Ölümsüz Alev klanının Değişen Yıldız'ını sahnede karşılarken heyecanla kükredi.

Nephis gülümsedi, kısa bir süre kalabalığa baktı ve ardından bir elini kaldırdı.

"İnsanlığın Etki Alanı'nın halkı..."