Bölüm 2858: Cehennem Rehberi

Nephis güneşin ne kadar yüksekte olduğunu ölçmek için yukarıya bir göz attı. Ardından bakışlarını indirdi ve endişeli bir ifadeyle Azarax'a baktı.

“Ariel'in cehennemindeki savaş, Felaket Savaşı'nın ilk yıllarında gerçekleşmiş olmalı. Bu yüzden savaşın sonuna tanıklık etmemişsindir... Yine de hem İblis Lejyonu'nun hem de İlahi Ordu'nun en güçlü şampiyonlarından haberdar olmalısın. Kutsal olanlardan, İlahi olanlardan."

Azarax kıkırdadı.

“Neden soruyorsun, ucube?"

Nephis'in kaşları biraz daha çatıldı.

"Çünkü benim Hükümranlığım —son insan Hükümranlığı— yakında bir gün Rüya Diyarı'nın Lanetli ve Kutsal Olmayan hükümdarlarıyla yüzleşecek. Bu tür varlıklar bir anda yoktan var olmazlar. Birçoğu, senin Yüce olduğun dönemlerde muhtemelen Kutsal ve İlahi mertebesindeydi. Dolayısıyla, o geçmiş dönemin küçük ilahları hakkında bilgi sahibi olmak, gelecekte onları alt etmeme yardımcı olacaktır."

Azarax bir süre sessizce ona dik dik baktı, sonra kıpırdandı.

"Sorularını memnuniyetle cevaplarım... beni serbest bıraktıktan sonra."

Nephis gülümsedi.

“Eurys, serbest bırakılmasının bedeli olarak bana Yeraltı Dünyası'na kadar rehberlik etti. Sen ne yapacaksın?"

Kadim iskelet kafatasını kaldırdı ve kahkaha attı.

"Ben mi? Eğer istersen senin için Yeraltı Dünyası'nı bile fethedebilirim."

Nephis'in ifadesi değişmedi. Bunun yerine elini kaldırdı ve avucunda küçük bir beyaz alevin dans etmesini sağladı.

“Yeraltı Dünyası'nı kendim de fethedebilirim."

Alevi söndürerek aynı eliyle uzakları işaret etti.

“Şurası. Bana oraya kadar rehberlik edeceğine söz ver, ben de seni ağaçtan indireyim."

Parmağı, doğal olarak, Ariel'in Mezarı'nı gösteriyordu.

Sunny, cevabı beklerken Azarax'ı dikkatle gözlemledi.

Kadim tiran onu çok bekletmedi.

"Şu eski mezar mı? Elbette. Beni ağaçtan indir, seni oraya kolaylıkla ulaştırırım."

Sunny kıkırdadı.

“Bak hele, ne kadar da cana yakınsın."

Başını salladı ve karanlık bir şekilde gülümsedi.

"Yalnız... o Weaver'ın uşağı, ben ise Gölge'nin kölesiyim. Bu ikisi bir zamanlar senin can düşmanındı. Serbest kaldığın an bize saldırmayacağını kim garanti edebilir?"

Azarax'ı ağaçtan indirmek sorun değildi —sonuçta Nephis, bir Uyuyan iken Eurys'i özgür bırakmayı başarmıştı. Ancak kadim tiranın anında onlara cephe almayacağının garantisi yoktu. Onu şimdiye kadar serbest bırakmamalarının sebebi de buydu.

Azarax, iskeletsi yüzünde donup kalmış ebedi bir sırıtışla onlara baktı.

Sonunda küçümseyerek hıhladı.

“Weaver da Gölge Tanrısı da öldü. Binlerce yıldır ölüler. Neden size saldırayım ki?"

Kafatasını iki yana salladı.

“Ah, ama sakın yanlış anlama. Seni öldüreceğim, bir gün... ama yakın zamanda değil."

Azarax, boş göz çukurlarındaki karanlık kasvetli ve kötücül bir neşeyle dolarak Ariel'in Mezarı yönüne baktı.

“Ben Kudretli Azarax, bin tahtın fatihiyim. Sözümü tutup size Ariel'in Mezarı'na kadar rehberlik ettiğimde, sonunda ebedi savaşlarında düşmüş yoldaşlarıma katılacağım... ama o diğer acınası zayıflar gibi olmayacağım.”

Gözsüz bakışlarını tekrar onlara çevirdi.

“Biraz zamanımı alabilir... ama zamanla Ariel'in Cehennemi'ni de fethedeceğim. Ve sonra, ulu Ölümsüz ordumu bu çölden çıkarıp dünyanın geri kalanına bir veba gibi bir kez daha çökeceğim. Ancak bu sefer kimse beni durduramayacak. Tıpkı daha önce neredeyse başardığım gibi, tüm varoluşu fethedeceğim!"

Sunny, kadim tirana inanmayan bir ifadeyle baktı.

Azarax kesinlikle büyüklük hezeyanından muzdaripti... ama nedense Sunny, onun sözünü tuttuğunu kolayca hayal edebiliyordu.

Kadim fatihi serbest bıraktıktan birkaç yüzyıl sonra, Ölümsüzleri Kâbus Çölü'nden çıkarıp Rüya Diyarı'nı fethetmek için yola çıkmayacağını kim söyleyebilirdi ki?

Bu tam bir felaket olurdu.

Ancak işin komik yanı, Sunny'ye Azarax'ın ona ve Nephis'e verdiği sözü bozmayacağı konusunda doğru söylediğini hissettiren tam da buydu. Eğer huysuz iskelet özgürlük karşılığında onlara yardım etmeyi hemen kabul etseydi, Sunny bitmek bilmeyen paranoyasıyla ondan şüphelenirdi.

Ancak Azarax onları bir gün öldürme planlarını paylaştığına göre, Sunny garip bir şekilde ona inanmıştı. Sonuçta, Azarax onları daha sonra yok etmeyi planlıyorsa neden şimdi saldırsın ki?

Sunny, Nephis'e baktı.

İkisi de tek bir kelime etmemesine rağmen, bir şekilde ses çıkarmadan koca bir konuşma yapmayı başardılar.

Sunny içini çekti.

“O zamana kadar ya İlahi mertebesine ulaşmış ya da ölmüş olacağımızın farkındasındır umarım?"

Azarax kıkırdadı.

"Benim, Azarax'ın avı olarak ilan ettiği birini öldürmeye kim cüret edebilir?"

Sunny başını salladı.

"Aslında sayısız varlık. Ama konumuz bu değil."

Nephis o sırada söze girdi:

"Konu şu ki... kabul ediyoruz. Seni ağaçtan kurtaracağız ve karşılığında Ariel'in Mezarı'na ulaşmamıza yardım etmek için elinden geleni yapacaksın."

Bir an tereddüt etti, sonra Sunny'ye kafa salladı.

Sunny birkaç adım ileri atıldı ve kutsal ağacın önünde durdu. Elini uzatarak Azarax'ı delip geçen gümüş çivilerden birini kavradı.

Kadim tiran onu dikkatle izliyordu. Sunny nefesini tutarak asıldı.

Şaşırtıcı bir şekilde, çivi fildişi kabuktan hiçbir dirençle karşılaşmadan çıktı. Çok geçmeden ikinci çivi de onu takip etti.

Ve kısa bir süre sonra Azarax ağaçtan aşağı kaydı ve beyaz kumların üzerine indi.

Dişlerinin arasından haince bir kahkaha döküldü.

“Özgür... Sonunda özgürüm!"

Sesi, tek bir etiketle tanımlanamayacak kadar geniş, derin bir duyguyla doluydu. Sevinç, coşku, haklı çıkma, hırs... tüm bu duygular ve daha fazlası birbirine karışmıştı.

Sunny'ye baktı, bir an sessiz kaldı ve ardından sesinde hala yankılanan karanlık bir neşeyle konuştu:

"Buna pişman olacaksın, gölge. Bir gün, buna çok fena pişman olacaksın."

Sunny ona baktı, sonra başını çevirip içini çekti.

"Hayat pişmanlık için çok kısa."