Bölüm 1977: Mirasları

Rain bir an duraksadı, ardından nötr bir ses tonuyla konuştu:

"Bu... biraz uğursuz."

Sunny kıkırdadı ve uzaklara dalmış bir ifadeyle ağaca baktı. Sonunda, hafif bir tebessümle ona göz attı. "Aslında bu ağacı görmeni istemiştim."

Bir iki kalp atışı süresince duraksadı, ardından bakışlarını kaçırdı.

"Kenar Mahalleler'deki insanların nadiren bir mezarı olur. Orası korkunç derecede aşırı kalabalıktır — yani, en azından Rüya Geçitleri'nden önce öyleydi — ve ölüm oranı son derece yüksektir. Cesetler çok pragmatik bir şekilde ortadan kaldırılır, bu yüzden geriye hiçbir şey kalmaz."

Sunny iç çekti. "Kenar Mahalleler'den çok az kişi İlk Kâbus'tan sağ çıkar. Bu yüzden Büyü beni seçtiğinde öleceğime adım gibi emindim. Bunu pek de umursamıyordum aslında, ama dünyada benden geriye hiçbir iz kalmayacağını düşünmek biraz üzücüydü..."

Bir an duraksadı ve bunun ne kadar ironik olduğunu fark ederek buruk bir şekilde gülümsedi. Sonuçta, en sonunda başına gelen tam olarak buydu — hayatının her bir izi varoluştan silinmiş, geriye hiçbir şey kalmamıştı. Bu yok oluşu isteyerek, içtenlikle ve kendi elleriyle garantilemişti. Onun düşüncelerinden habersiz olan Rain, onu dikkatle dinliyordu.

Sunny ona baktı, sonra yalnız ağacı işaret etti. "Kâbus'a girmeden önce bu ağaca bir çizik atmamın nedeni buydu. Biliyorsun... dünyada izimi bırakmak için."

Gözleriyle onun parmağını takip etti, koyu renkli ağaç kabuğunu inceledi ve sonra hafifçe kaşlarını çattı.

"Ama üç çizgi var."

Sunny başını salladı. "Evet. Çünkü ondan önce ağaca iki çizgi daha atmıştım."

Birkaç saniyeliğine duraksadı.

"Annemiz ve babamız için."

Rain sessizleşti, temkinli bir ifadeyle üç çizgiye baktı.

Sunny hüzünle gülümsedi. Ne diyebilirdi ki?

Bir süre sonra nihayet konuştu:

"İkisi de iyi insanlardı. Aslında oldukça sıradan insanlardı, ancak bu bile Kenar Mahalleler'de başlı başına bir başarıdır. Babamız... Onu pek iyi hatırlamıyorum. Hafızamda bir insandan çok bir his gibi — büyük, sessiz, güçlü ve şefkatli bir şey. Annem, o sakin görünümünün ardında haylaz bir yanı ve oldukça çabuk parlayan bir mizacı olduğunu söylerdi ama, bilemiyorum. Şehir bariyeri bakım ekiplerinden birinde çalışıyordu ve sen doğduktan kısa bir süre sonra bir kazada öldü. Bakım işçilerinin başına bu tür şeyler her zaman gelir."

Sunny babası hakkında çok fazla şey bilmiyordu ama bildiği bazı şeyler vardı. Babasının yerel çetelerden birine katılmak yerine bir bakım işçisi olması bile onun karakteri hakkında çok şey anlatıyordu. Ailesiyle ilgilenme şekli de oldukça açıklayıcıydı.

O iyi bir insandı ve görünüşe göre hem Sunny hem de Rain bu iyilikten nasiplerini almıştı... Sunny'nin aklına birden, Rain'in yol ekibinde işçi olarak çalışırken edindiği inşaat ve altyapıya olan hafif takıntısının babalarından gelmiş olabileceği geldi.

Gülümsedi. "Annemiz... şimdi düşününce, sen doğduğunda yaklaşık senin şimdiki yaşlarındaydı. Çok neşeli, nazik... ve güzeldi. Yani, en azından hatırladığım kadarıyla. Aslında ona çok benziyorsun. Seni ilk gördüğümde, tanrılara şükürler olsun, Rain benim aksime annemize çekmiş diye düşünmüştüm!"

Sunny kıkırdadı. Rain gerçekten de annelerine çok benziyordu. Elbette onun güzelliği çok daha çarpıcıydı... sonuçta o bir Uyanmış'tı. Belki de bundan daha önemlisi, NQSC'nin zengin bir bölgesinde büyümüş, temiz hava solumuş ve iyi beslenmişti. Anneleri ise tüm hayatını havası zehirli olan ve bulunabilecek en iyi yiyeceğin sentetik macun olduğu Kenar Mahalleler'de geçirmişti. Bu sert ve acımasız çevreden hem içsel hem de dışsal olarak etkilenmişti.

...Yine de Sunny'nin hafızasında nefes kesiciydi. Rain'e bakıp onun hatlarını usulca incelerken gülümsemesi biraz daha genişledi. "Bizi çok severdi. Annem hava filtreleme sistemleri üreten bir fabrikada çalışırdı ve tüm boş zamanını seninle benimle ilgilenerek geçirirdi. Kovanlardan birinde, en üst katlardan birindeki küçük bir hücrede yaşıyorduk. Kışın sık sık bizimle yerde yatıp sarılır, sıcaklığını paylaşır ve bize bir şeyler okurdu."

Sunny ne diyeceğini bilemeyerek daha fazla ayrıntı için hafızasını yokladı.

"Ah, evet... okumayı severdi. Ekranı çatlak eski bir iletişim cihazımız vardı ve ağdan okumak için her türlü şeyi indirirdi. Özellikle Karanlık Zamanlar'dan önceki dünya hakkındaki hayal ürünü hikayeleri severdi. Başka ne vardı? En sevdiği atıştırmalık, bulabildiği herhangi bir baharatla kızartılmış sentetik macun kırıntılarıydı. Tutulma sırasında doğduğum için bana Sunless, fırtına sırasında doğduğun için de sana Rain derdi."

Rain'in gözleri hafifçe irileşti.

Duraksadı, birkaç saniyeliğine sessiz kaldı ve sonra iç çekti. "...Sen yaklaşık üç yaşındayken hastalandı ve sonunda vefat etti. Ben... umarım hiçbir zaman terk edildiğine inanmamışsındır. Çünkü o seni... ya da beni... asla kendi isteğiyle bırakıp gitmezdi. Sadece Kenar Mahalleler'de hayat çok zordur."

Sunny hafifçe hışırdayan ağaca bakarak bir süre tereddüt etti. Sonunda dudaklarında soluk bir gülümseme belirdi.

"Bunun muhtemelen senin için benim için olduğu kadar çok şey ifade etmediğini biliyorum. Sonuçta senin zaten annen baban var, hem de oldukça harika ebeveynler. Anlattıklarım hakkında özel bir şey hissetmeni de istemiyor ya da beklemiyorum. Sadece... unutulmak oldukça üzücü bir şey. Bu dünyada annemizi ve babamızı benden başka hatırlayan kimse yok... ama artık sen de onları hatırlayabilirsin. Bunu bilmek beni mutlu ediyor."

Rain birkaç saniyeliğine sessiz kaldı.

Ardından usulca konuştu:

"Hatırlayacağım. Onları hafızamda canlı tutacağım."

Sunny gülümsedi. Bunun ardından kollarını başının üzerine doğru esnetti ve uzun bir iç çekti. "Pekâlâ, güzel. Şimdi, Hatıralar demişken... uzun bir süredir konudan saptık, değil mi? Genç Leydi Tamar muhtemelen bu kadar uzun süredir hamamlarda ne bok yediğini merak ediyordur. O yüzden artık önemli konulara geçelim, ne dersin?"

Rain bir süre ciddi bir ifadeyle yüzünü inceledi, sonra çekinerek gülümsedi. "Tabii. Sonuçta bir Mirasçı olarak harika birkaç eşya almalıyım, değil mi? Yemin ederim, benden daha fakir bir Mirasçı... ve senden daha cimri bir Miras Klanı kurucusu görülmemiştir. Abi..."