Bölüm 1234: İki Gelecek

Güçlü bir akıntı tarafından sınırsız sisin içinden çekilen geçici bir salda uzanan Sunny, aniden kahkahaya boğuldu.

"Ah. Ah, şimdi anlıyorum..."

Sin of Solace merakla ona baktı.

"Sakıncası yoksa, neyi anladın?"

Sunny bir süre sessiz kaldı.

"Hayır, sadece... Birden eski bir konuşmayı hatırladım."

Yıllar önce, Karanlık Şehir'in yıkık katedralinde, o zamanlar Sunny için neredeyse bir yabancı olan Effie, ona tuhaf bir şey söylemişti.

Ona, Rüya Alemi'nin herkesin inandığı gibi bir cehennem değil, aksine bir cennet olduğunu söylemişti... karanlık ve acımasız bir cennet, ama yine de bir cennet. Hepimizin hak ettiği türden bir cennet.

Sunny, Effie'nin bu şekilde hissetmesinin sebebinin, uyanık dünyada kırık bir vücuda hapsolmuş ve tekerlekli sandalyeye mahkum olmuşken, Rüya Diyarında sağlıklı ve zinde olma şansı bulması olduğunu artık biliyordu... ancak tek sebep bu değildi.

Effie ayrıca uyanık dünyanın ölmekte olduğuna inanıyordu - Büyü yüzünden değil, insanların var olmak için ihtiyaç duydukları ekosisteme yaptıkları yüzünden. Uyanmışlar ve Büyü'den aldıkları yetenekler olmasaydı, dünya çoktan ölmüş olabilirdi.

O zaman ona söylediği son söz... bir gün, gelecekte, daha fazla insanın Rüya Alemini tıpkı onun gibi bir cennet olarak göreceği idi.

"Sonuçta işin özü bu, değil mi?"

Sunny geleceği gerçekçi bir şekilde düşünmeye çalışırsa, uyanık dünyanın yok olması insanlığın yok olması anlamına gelmezdi. İnsanlık ayakta kalacaktı... daha doğrusu, Rüya Alemi'ne erişimi olan küçük bir kısmı.

Dünyada yüz binlerce Uyanmış, birkaç yüz Usta ve birkaç düzine Aziz vardı. Ama bu sayılar yakında artacaktı... Kabus Zinciri bir göstergeyse, Kabus Büyüsü yeniden yayılmaya başlamıştı. Önümüzdeki yıllarda inanılmaz sayıda enfekte olanlar olacaktı... sayısız yeni Uyuyanlar, sayısız yeni Uyanmışlar.

Çok daha fazla Usta ve hatta çok daha fazla Aziz de olacaktı.

Uyanık dünya yok olsa bile, bu insanlar insanlık tarafından çoktan fethedilmiş olan Rüya Aleminin küçük bir bölümünde yaşamaya devam edebileceklerdi. Pek çok şey kaybedilecekti, ama Kaleler kendi kendilerine yetebilecek duruma çok da uzak değillerdi. Özellikle Bastion ve Ravenheart gibi büyük Kaleler - onlar zaten şehirler gibiydi.

"Yani... bu mu? Gelecek bu mu?"

Üç milyar insanın sadece birkaç milyonu hayatta kalacak mıydı?

Sunny hareketsizce durdu ve sise bakakaldı.

Sin of Solace sessizdi.

"En azından hükümdarların inandığı gelecek bu."

Sunny, hükümdarların uzun zamandır uyanık dünyayı terk ettiklerini duymuştu. Artık bunun nedenini ve amacını daha iyi anlıyordu. Büyük klanlar, tüm bu zaman boyunca insanlık için bir iniş bölgesi yaratmaya odaklanmış, Rüya Alemi'nde yaşanabilir bir toprak parçası oluşturmuştu.

Gerekçeleri acımasız ve zalimdi, ama gerçekçiydi.

Sunny kıpırdadı.

"...Ama bu tek olası gelecek değil."

Nephis'in inandığı bir gelecek de vardı.

Nephis, Hükümdarları hain ve günahkar olarak görüyordu - ailesi yok ettikleri için değil, Büyü'ye direnmekten vazgeçtikleri için.

Eğer yeni bir Yüce ortaya çıkarsa... Eğer o Yüce Beşinci Kabusu yenip Kutsal... hatta İlahi hale gelirse, belki... O zaman geleceğin nasıl olacağını kim söyleyebilir?

Belki insanlıktan bir tanrı doğarsa, ilahi bir mucize herkesi kurtarırdı.

Bu tatlı bir rüya değil miydi?

Elbette, böyle bir şeyin olma olasılığı sıfırdı. Hiç gerçekçi değildi. İmkansızdı... sadece biraz hayalperestlikti.

Ancak Sunny, birkaç dakika için bu gerçekçi olmayan rüyanın tadını çıkarmaktan kendini alamadı.

Başını çevirip, geçici salının eski ahşabına oyulmuş tek başına duran runa baktı.

Dilek.

Bir mucize olmayacağını bildiği halde, yine de olmasını diledi.

Ama sonra...

Sunny'nin kendi dileği neydi?

O... özgür olmak istiyordu. Her şeye rağmen, yine de özgür olmak istiyordu. Bir seçeneği olsun, kaderinin kölesi değil, efendisi olsun istiyordu.

Güçlü olmak da istiyordu. Zincirlerini kırıp sevdiklerini koruyacak kadar güçlü.

İyi bir hayat yaşamak istiyordu.

"Büyük resmi düşünmeyi bırakıp, şu anda tam olarak ne yapmam gerektiğine odaklanma zamanı."

Önem verdiği insanların çoğu artık bu Kabus'un içindeydi. Rain de dahil olmak üzere, uyanık dünyada da birkaç kişi vardı.

Bu yüzden hedefi oldukça basitti.

Öncelikle hayatta kalmalıydı.

Ayrıca arkadaşlarını bulmalı ve onların da hayatta kalmasını sağlamalıydı.

Sonra, Üçüncü Kabusu yenip uyanık dünyaya dönmeleri gerekiyordu.

Bir tanrı, insanlığı kurtarmak için makineden inebilir ya da inmeyebilirdi... büyük olasılıkla inmeyecekti. Her halükarda, bu yakın zamanda gerçekleşmeyecekti, bu yüzden en azından önümüzdeki birkaç yıl, Egemenlerin öngördüğü geleceğe göre geçecekti.

O gelecekte, bir Aziz'in değeri muazzam olacaktı. Bir Aziz kolayca kovulmayacak ya da zorbalığa uğramayacaktı - aslında tam tersi olacaktı.

Bu yüzden Sunny bir Aziz olmak zorundaydı.

Bu, zaten Üçüncü Kabus'un içinde olduğu ve Transandans'ın tek alternatifi ölüm olduğu düşünüldüğünde çok uygun bir durumdu.

Ayrıca, bir Aziz olarak, insanları - sıradan insanları bile - Rüya Alemi'ne getirebilecekti. Böylece, uyanık dünya gerçekten yok olursa, Rain ve birkaç kişiyi bu yıkımdan kurtarabilecekti.

Ya da en azından onlara kurtulma şansı verebilirdi.

"Hayatta kal. Aş."

Şimdilik hedefleri bunlardı. Ve başarılı olursa... belki başka şeyler de mümkün hale gelirdi.

"Güçlü ol. İyi bir hayat yaşa. Sevdiklerimi koru."

Kaderi yen.

Özgür ol.

'Ne güzel bir dilek...'

Rüya gibi bir geleceğin tatlı vaadi ve dalgaların nazik sallantısı ile sakinleşen Sunny, yavaşça uykuya daldı.

____

Erdiul'un Notu: Sonraki 4 bölümün yayın tarihi 2 gün sonra olacak. Bu sefer cildin başlangıcı olduğu için güzel olacak.