Bölüm 119: Bir Avuç Ruh Parçası

Sunny'nin katedrale dönüş yolunu bulması biraz zaman aldı. Şafağın yaklaşmasıyla birlikte geceleri avlanan Kâbus Yaratıkları huzursuzlanmaya başlamıştı. Dar sokaklarda gizlice ilerlerken en karanlık gölge kısımlarında kalmaya özen göstererek özellikle dikkatli olması gerekiyordu.

Unutulmuş Sahil'in ışıksız gecesinde ne bir ay ne de yıldızlar olsa da, buradaki canavarların birçoğunun karanlıkta hareket eden şekilleri algılamak için kendilerine has yöntemleri vardı. Karanlıkta görme yetenekleri, daldığı herhangi bir gölgeden ayırt edilemez hale gelmesini sağlayan Sunny'nin [Gölgelerin Çocuğu] Niteliği tarafından bir nebze de olsa etkisiz hale getiriliyordu.

Yine de temkinli olmak zorundaydı. Bu lanetli yerde hiçbir şey kesin değildi — tehlike, ölüm ve dehşet dışında.

Bir süre sonra katedralin tanıdık sütunlarına tırmandı ve devasa çatısında belirdi. Antik kiremitlerin oluşturduğu iki eğimli yüzeyi birbirinden ayıran geniş sırtta yürüyerek, biraz uzakta gergin bir şekilde dikilen Kai'ye yaklaştı.

Güzel genç adam, solgun yüzündeki gergin bir ifadeyle karanlığa bakarken, ellerinde boynuzdan yapılmış uzun bir yayı sıkıca tutuyordu. Sunny ondan birkaç adım ötede durdu ve uzun bir süre o yaya baktı.

'Fazla zaman kalmadı.'

Gözlerinin arasına bir ok yememek için Sunny gelişini nazik bir selamlamayla duyurmaya karar verdi:

"Hey, Kai. Buradayım."

Okçu irkilmiş bir ifadeyle arkasını döndü ve fenerini çağırmaya çalışıyormuş gibi bir elini kaldırdı. Ancak istenmeyen bir dikkat çekmekten korkarak bundan vazgeçti. Bunun yerine, Kai yutkundu ve fısıldadı:

"Sesini alçalt! Ya o Düşmüş Şeytan bizi duyarsa?"

Sunny gözlerini kırpıştırdı.

'Ah, doğru. O çok dikkatli biri.'

Sunny'ye göre bu sahip olunması gereken harika bir kişilik özelliğiydi. Ne kadar paranoyakça, o kadar iyi. İçinden gülümseyerek konuştu:

"Rahatla, duymayacak."

Kai şüpheyle ona baktı, ardından sordu:

"Emin misin?"

Sunny başıyla onayladı.

"Evet."

Bu özgüveninin arkasındaki nedeni açıklamaya hazırdı ama şaşırtıcı bir şekilde Kai ona hemen inandı ve sakinleşti.

'Doğru ya… insanların ona ne zaman yalan söylediğini biliyor. Bu da ona ne zaman gerçeği söylediklerini de bildiği anlamına geliyor. Ve ben sadece gerçeği söyleyebildiğim için, gereksiz sorular sormaya ihtiyaç duymadan söylediğim hemen hemen her şeye inanabiliyor.'

Hah… düşününce, onun bu Kusur'u aslında çok kullanışlıydı.

Bu sırada Kai ihtiyatlı bir şekilde etrafına bakındı ve sordu:

"Peki, burada ne yapacağız?"

Sunny onlardan çok uzakta olmayan parçalanmış kiremit yığınını işaret etti ve sakin bir tonla cevap verdi:

"Şu deliğe tırmanıp tapınaktan bir şey alacağım. Sen ben dönene kadar burada bekle."

Kai'nin gözleri fal taşı gibi açıldı.

"Sen delirdin mi? Peki ya şeytan ne olacak?"

Ya o piç kurusu? Sunny birkaç saniyeliğine de olsa o lanet yaratığı katletme hayalleri kurmaktan kendini alamadı.

'O gün de gelecek!'

Mevcut duruma geri dönerek konuştu:

"Ne olmuş ona? Sana söyledim, saklanma konusunda iyiyimdir. Kiminle uğraştığımı bildiğim sürece, ben istemedikçe beni fark edemezler."

Cümlenin o ilk kısmını zor yoldan öğrenmişti. Aslında ona, gölgelerin gizlemesinin bile sınırları olduğunu öğreten o piç kurusuydu. İşte Sunny iç organları dışarıda ve bu hayati bilgi elinde bir halde kendini böyle bulmuştu.

Bazı dersleri sonsuza dek hatırlamak için sadece bir kez almanız gerekirdi.

Kai ona yine tuhaf bir ifadeyle bakıyordu. Sunny kaşlarını çattı:

"Ne var?"

Güzel genç adam başını iki yana salladı.

"Yok, hayır. Sadece... bu harika bir Yetenek. Dürüst olmak gerekirse böyle bir Yeteneğim olmasını isterdim."

Sunny ona ters ters baktı ve dişlerinin arasından konuştu:

"Uçabilen herife bak sen! Zaten o mükemmel simetrik yüzünü neden saklamak isteyesin ki? Sırılsıklam aşık süper modellerin seni dikizlemesinden mi bıktın?!"

Kai iç çekti.

"Onun gibi bir şey. Nereden bildin?"

Sunny ağzını açtı, sonra tekrar kapattı.

"...Neyse, beni burada bekle. Fazla sürmez."

Büyüleyici Uyuyan'a bir bakış atarak başını iki yana salladı ve birkaç kırık kiremidin arkasına gizlenmiş deliğe doğru yürüdü.

Kısa süre sonra gizli inine geri dönmüştü. Biraz endişeyle etrafına bakınan Sunny iç çekti ve sırtından bir canavarın derisinden yapılmış sırt çantasını çıkardı. Ardından, kabuklu muhafızın et şeritlerini gümüş tabağa boşalttı ve demir sandığa doğru yürüdü.

Dürüst olmak gerekirse, Kale'nin yakınına bile gitmek istemiyordu. Sırf bu düşünce bile sonsuza dek bu karanlık, sessiz, tanıdık odada kalma arzusu uyandırıyordu. Ama yapamazdı. Gölge Azize'yi güçlendirmek istiyorsa insan yerleşimine dönmeli ve korkularıyla yüzleşmeyi göze almalıydı.

'Her neyse. Sadece girip çıkacağım. Zaten tüm işi yapan Kai olacak.'

Derin bir iç çekişle sandığın kapağını kaldırdı ve sırt çantasını ruh parçalarıyla doldurmaya başladı. Kısa sürede içeride onlarca güzel kristal parıldamaya başladı.

Sunny onların sadece yarısını almıştı ama bu miktar bile pek çok insanı cinayete sürüklemeye yeterdi.

Aslında onları suçlayamazdı. Unutulmuş Sahil'de parçalar parayı, para ise hayatı temsil ediyordu. O olmadan, Kale'nin güvenliği içinde kendinize bir yer satın alamaz veya şehrin lanetli labirentinde ölüm riskini göze almak zorunda kalmadan yiyecek temin edemezdiniz.

Hayatta kalmak için herkes cinayet işlemeye razı olurdu.

'Kendine bunu söylemeye devam et.'

Öfkeli bir yüz ifadesiyle Sunny sırt çantasını sıkıca kapattı, dikişlerinden hiç ışık sızmadığından emin oldu ve arkasını döndü.

Huzurlu gizli inine son bir kez göz attıktan sonra bir an için gözlerini kapattı ve ardından arkasına bakmadan oradan uzaklaştı.

Kale'ye dönme vakti gelmişti.

...Ve kaçmadan önce orada bıraktığı o korkunç anıların tümüne.