Bölüm 740: Başladı

İnsan bölgesinde hayat genellikle, özellikle de pazartesi günleri çok nadir bozulan sıkı bir rutini takip ederdi.

İnsanlar sabah uyanır, işleri varsa işe gider ya da durumları elveriyorsa evden çalışırlardı.

Gençler ya da ergenler okula giderken, diğerleri günlerini dolduran görevler her neyse onlarla ilgilenirdi; ev işleri, getir götür işleri ya da ders çalışmak gibi.

Bu herkesin alıştığı bir ritimdi.

Ancak bugün tamamen farklıydı. Bugün o rutin paramparça olmuştu.

Ravensteinlar, Alverianlar ve Stellarisler arasındaki savaş sona erdiğinden beri, belirli bir beklenti giderek artıyordu.

Bölgedeki her bir vatandaş bu anı bekliyordu—

Veriataga Nexus.

Bu, yalnızca on yılda bir gerçekleşen bir etkinlikti.

Heyecan tüm zamanların en yüksek seviyesindeydi ama kaygı da öyleydi. İnsanların dört gözle beklediği ama aynı zamanda da korktuğu bir gündü.

Ya tamam ya devamdı ve pek çok kişi için insanlığın diğer ırkların arasında nerede durduğuna dair o acı gerçekle yüzleşmek anlamına geliyordu. Ve tarihe göre bu hiç de iyi bir konum değildi.

Veriataga Nexus gününde hiçbir zorunluluk yoktu; ne iş ne de sorumluluk. Tüm bölgeye tek ve basit bir görev verilmişti: izlemek.

Bölge 1'den Bölge 10'a kadar, bölgenin dört bir yanında beliren devasa ekranların etrafında farklı gruplar toplanmıştı.

Sokaklar insanlarla dolup taşıyor, uçan arabalar ve hava gemileri bulabildikleri her boşluğa park ederken kalabalıklar oluşuyordu.

Aileler oturma odalarına doluşurken diğerleri barlara, parklara veya kent meydanlarına akın ediyordu. Bölge çapında bir tatildi ama atmosfer rahatlatıcı olmaktan çok uzaktı.

Gerilim elle tutulur cinstendi, insanın iliklerine kadar işleyen türden.

Herkes aynı şeyi bekliyordu: boş ekranların aydınlanmasını ve Nexus'un başlamasını.

Geçmişteki Nexus etkinliklerinde, apexi seçmek için bölge çapında bir yarışma yapılırdı; bu, tüm bölgenin ana etkinlikten önce apex şampiyonlarını tanıması için bir fırsattı.

Ancak bu yıl farklıydı. Herhangi bir tanıtım yapılmamıştı. Bunun yerine, bir isim orman yangını gibi yayılmış, on bölgenin tamamında söylentileri ve heyecanı ateşlemişti.

Atticus Ravenstein.

Onun etrafında dönen hikayelerin sonu gelmiyordu. Gizemli bir figür ve içine kapanık biriydi; Ravenstein ailesinin bu kadar önemli bir parçası olmasına rağmen son zamanlara kadar neredeyse kimsenin tanımadığı biriydi.

Onun hakkındaki bilgiler kısıtlıydı ama bu sadece spekülasyonları körüklemeye yarıyordu.

Söylentiler kulaktan kulağa sürekli değişiyor, detaylar çarpıtılıyor ve kısa sürede abartılıyordu.

Bazıları onun yenilmez olduğunu söylüyordu. Diğerleri ise hiçbir insanın daha önce görmediği güçlere sahip olduğunu iddia ediyordu. Ve bu hikayelerin çoğu abartılı olsa da tutarlı kalan tek bir gerçek vardı: Atticus daha öncekilere hiç benzemeyen bir yetenekti.

Bölge 3'te, Ravenstein malikânesi hareketlilikle çalkalanıyordu. Ravenstein ailesi üyeleri akın akın toplanmıştı, heyecan neredeyse elle tutulur gibiydi.

Avalon, Anastasia, Sirius, Lyanna, ihtiyarlar ve mabet ustaları sessizce oturmuş, gözlerini önlerindeki devasa ekrana kilitlemişlerdi.

Tüm ailenin Nexus etkinliğine tanıklık etmek için bir araya gelmesiyle dev bir tiyatro salonunu andırıyordu.

Birçoğu için bu sadece bir etkinlikten çok daha fazlasıydı; muazzam bir gurur anıydı. Bu neslin apexi kendi ailelerinden seçilmişti!

Bölge 1'deki akademide de manzara hemen hemen aynıydı.

Günlerden pazartesi olmasına rağmen hiç ders yoktu.

Beyaz Alamet Bölüğü üyeleri dışarıda meydanda toplanmış, tüm dikkatlerini merkeze kurulan devasa ekrana dikmişlerdi.

Kalabalığın en önünde, ateşli kırmızı gözlerini ekrana odaklamış Aurora Ravenstein duruyordu. Kollarını göğsünde kavuşturmuştu, ifadesi okunamaz haldeydi.

Düşüncelerini kendine saklasa da bu anı bekliyordu. Arkasında Nate, Lucas ve diğerleri sessizce duruyordu, heyecanları açıkça hissediliyordu.

Nate'in kalbi göğsünde gümbürdüyor, elleri titriyordu. O canavarı ekranda görmek için sabırsızlanıyordu!

Beyaz Alamet Bölüğü, Atticus ayrıldığından beri çok büyümüştü ve ayaklarının altındaki taş döşeli zeminler sadece ne kadar ilerlediklerini gösteriyordu.

Ancak tüm bu gelişmelere rağmen hiçbiri liderlerini unutmamıştı. O canavarı unutmak, bir uzvunu unutmak gibi olurdu. Atticus onlarda zamanın silemeyeceği bir iz bırakmıştı.

Savaş Manyakları Bölüğü'nde enerji çok daha yoğundu. Kahverengi saçlı ve beline bağlı kınındaki sekiz kılıcıyla Kael Stormrider, sırtında duran devasa bir geniş kılıçla dikiliyordu.

Bedeni yoğun miktarda bir savaş niyeti yayıyordu, öylesine kalın bir auraydı ki bölüğündeki diğerlerini ona yer açmaya zorluyordu. Kendine engel olamıyordu; Atticus'un diğer ırklarla karşı karşıya geldiğini görme düşüncesi onu ateşlemişti.

Lumindra Bölüğü'nde, gökyüzünde süzülen mor renkli bir yapının üzerinde Zoey duruyordu. Savaşlar çıkarabilecek kadar kusursuz olan güzelliği, gözlerindeki yoğunluğun yanında neredeyse önemsiz kalıyordu.

Aşağıdaki ekrana bakıyordu, düşünceleri tamamen gizlenmişti.

Akademinin içinde öğretmenler, liderler zirvesi için kullandıkları aynı odada toplanmıştı.

Harrison, Isabella, Jared ve diğerleri sessizce oturmuş, gözlerini ekrana kilitlemişlerdi. Jared, Ravenstein-Stellaris savaşının hikayelerini duymuştu ama bu onun için pek bir şey ifade etmiyordu.

Birçoğunun düşünebileceğinin aksine, aile takıntısı yoktu. Zaten en başta bu yüzden akademideydi.

Isabella onun yanında oturuyordu, düşünceleri okunamazken Harrison her zamanki gibi sessizliğini koruyordu. Isabella'nın başından beri istediği buydu: Atticus'un onları temsil etmesi. Şimdi, sonucu görmek için sabırsızlanıyordu.

Bölgenin dört bir yanında benzer sahneler yaşanıyordu. Her yerde insanlar diken üzerindeydi, tüm dikkatlerini önlerindeki boş ekrana odaklamışlardı.

Ve sonra, nihayet, ekran titredi. Boşluğun yerini hep birlikte bekledikleri o görüntü aldı.

Veriataga Nexus başlamıştı.