Bölüm 544: Yumruk

Ve yine de, tüm bunlara rağmen, ne kadar efsanevi olurlarsa olsunlar, ailelerinden biri, onların genç efendisi gerçekten de bir yumruk indirmişti—sıradan bir yumruk değil, o Zirve'yi uçuracak kadar muazzam derecede güçlü bir yumruk!

Her birinin şu anda hissettiği heyecan adeta elektrik gibiydi. Bu yumruk, insanlığın hanesine yazılan bir sayıdan başka bir şey değildi. Aegis gemisindekilerin yumrukları sıkılmış, bakışları aşağıda duran Atticus'un silüetine kilitlenmişti.

Nasıl oluyordu da ailelerinde böyle bir canavar olduğunu daha yeni öğreniyorlardı anasını satayım?

"Bekleyin,"

Mürettebattan birinin sesi aniden duyuldu ve çoğu kişi ona doğru döndü. Adam söyleyeceği şey çok zormuş gibi yutkundu.

"Bu, diğer öğrencilerle birlikte birinci sınıfı okuduğu anlamına mı geliyor?"

Gözleri fal taşı gibi açıldı. O canavar akademide bir birinci sınıf öğrencisi miydi? Hepsi bu gerçeği biliyordu; sonuçta onu almaya kendileri gitmişti. Ancak az önce gösterdiği şeyden sonra bu gerçeği idrak etmek oldukça zordu.

Dario sevinçten ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Turnayı gözünden vurmuştu! Gerçek bir Zirve'nin ilk astları arasındaydı! Bundan daha iyi bir konum olamazdı. Geleceğini hayal etmekten kendini alamıyordu.

Bu sırada, Atticus'a bakan Yotad'ın yüzünde kararlı bir ifade vardı. Ravenblade'ler sadakatiyle bilinen bir soydur. Böylesine muazzam bir dahiye hizmet etmekten gerçekten gurur duyuyordu ama aynı zamanda gelecekte karşılarına çıkacak devasa sorunları da görebiliyordu. Yollarına ne çıkarsa çıksın onu korumak ve desteklemek kendi omuzlarına düşecekti.

Boşlukta net olduğu kadar huzurlu bir kıkırdama yankılandı, "İlginç, ilginç, bu çocuk beni şaşırtmaya devam ediyor!"

Ae'zard yüzünde bir gülümsemeyle Magnus'a döndü, "Mana sözleşmesini imzaladın, yani anlaşmanın kendi payına düşen kısmını tuttun ve ona ırkımız hakkında hiçbir şey anlatmadın. Ve tüm bunlar sadece bir dakikasını aldı! Hahaha!"

Ae'zard kahkahalara boğuldu, neşesi tüm alanda yankılanıyordu. İkisinin de imzaladığı mana sözleşmesinin maddeleri arasında, torunlarının karşılaşacağı rakiple ilgili tüm bilgileri tamamen sır olarak saklamak da vardı.

Bu, Atticus'un bundan önce Aeonian'lar hakkında hiçbir şey bilmediği anlamına geliyordu, hemen hemen Ae'ark için de durum aynıydı.

Ae'ark elbette diğer ırkları biliyordu, ancak özellikle Atticus'u ve insanları, en azından henüz önem arz edecek kadar bilmiyordu. Ae'ark çok genç yaşlardan itibaren Aeonian'ların Zirvesi olarak yetiştirilmişti; rakiplerini öğrenmesi doğaldı. Elbette insanlık, şimdiye kadar onların arasında değildi.

Orada bulunanlar arasında Ae'zard'ın ne demek istediğini tam olarak anlayabilen tek kişi Magnus'tu. Atticus'un çözüp karşı koymasının bir dakika sürdüğü şeyi yapmak, insanlık bölgesinin yıllarını almıştı.

Gerçi mana ve kullanımı hakkında daha yeni yeni şeyler öğreniyorlardı ama bu o kadar keskin bir tezatlıktı ki şok edici olmaması elde değildi.

Atticus ne yapmıştı? Basit ve netti. Ae'ark onun mana imzasını anında kopyalayabildiği için, Atticus'un yapması gereken tek şey yumruğunu manayla sarmak, ardından hızla manipüle ederek imzasını o kadar yüksek bir hızda değiştirmekti ki bu kadar kısa sürede taklit edilmesi imkansız olsun.

Çoğu kişiye basit gelebilirdi ama bilgili olanlar on altı yaşındaki bir çocuğun bunu yapmasının ne kadar akıl almaz olduğunu biliyordu. Dışarıda söylenecek ve insanların inanması beklenecek bir şey değildi.

Magnus bu gerçeği çok iyi biliyordu, bu yüzden heyecanını gizlemesi onun için inanılmaz derecede zordu.

Atticus'u nihayet dişli biriyle savaşması ve gerçek bir dövüş tecrübesi kazanması için buraya getirmişti. Hiçbir tecrübe, savaş sırasında kazanılan tecrübeden daha iyi olamazdı.

Magnus'un cevap vermemesini tamamen görmezden gelen Ae'zard'ın sırıtışı daha da genişledi.

Eli yukarıya kayarak yüzündeki ruhani bıyığı burdu.

"Abim kaybedecek mi?"

Tombul yanaklı küçük bir kızın yüzü aniden görüş alanına girdiğinde, yüzündeki ifade yumuşadı.

Ae'zard küçük kızı omzundan alıp önüne getirdi. Endişeli ifadesine baktı ve tombul yanaklarını nazikçe sıktı.

Sakin ve huzurlu bir sesle ona güven verdi, "Abini benden daha iyi tanıyor olmalısın Ae'na. Dikkatlice izle, bu ilginç bir dövüş olacak."

Ae'na kararlılıkla başını salladı, o sevimli bakışları azim doluydu. Kendini tekrar Ae'zard'ın omuzlarındaki yerine yerleşmiş buldu, gözleri aşağıda cereyan eden savaşa kilitlenmişti.

Ae'ark çömeldiği yerden doğruldu, sağ eli yerinden çıkmış olan çenesine uzandı.

Pek çok kişiyi dehşete düşürecek bir çatırdama sesi ve anilikle, çenesini eski konumuna geri oturttu.

Ae'ark başını iki yana doğru hareket ettirip kütletti ve gergin kaslarını rahatlattı. Dudaklarından bir kıkırdama kaçarken simsiyah bakışları Atticus'a odaklandı.

Atticus'un ona yumruk attığı yeri ovuşturdu. Çenesinin paramparça olmasına rağmen, yüzünde ne bir öfke ne de bir acı belirtisi vardı.

"Atticus, ha," diye mırıldandı Ae'ark kendi kendine, ama Atticus onu net bir şekilde ve yüksek sesle duymuştu. Atticus bir miktar ötede duruyordu, bakışları sakin ve sabitti. Sağ yumruğu, manadan bir örtüyle sarılı, mavimsi kana bulanmıştı.

Ae'ark'ın yüzündeki gülümseme genişledi, parçalanmış çenesi anında iyileşirken çenesinden hafif bir ışıltı yayıldı.

Ae'ark Atticus'a doğru bir adım attı, aurası değişiyordu.

"Bu ismi hatırlayacağım. Sanırım artık bu dövüşün başlama zamanı geldi."

Dünya yavaşlıyormuş gibi hissettirdi, Ae'ark'ın bedenindeki yoğun yeşilimsi ışıltı değişmeye başladı. Spektrumu aniden başka bir yöne kaydı ve parlaklığıyla göz alan sarı bir ışıltı patlak verdi.

Ae'ark'ın yumuşak saçları uzuyor, karmaşık siyah mühürler kıvrılarak tüm vücudunu sarıyordu.

İçinde yıldızların parladığı simsiyah gözler, havada delici mavi gözlerle çarpıştı, bütün dünya o an duraksadı.

Bir yıldızın süpernovaya dönüşmesine benzeyen bir patlamayla her iki figür de aynı anda harekete geçti, çarpıştıklarında atmosfer şiddetle sarsıldı.