Bölüm 435: Toplanma

Atticus'un rutini eskisiyle tamamen aynıydı ama artık tek bir fark vardı: yerçekimi kontrolü yeteneğini açmayı çok ama çok istiyordu.

Bunu en son uzay elementi odasındayken kısaca denemişti ve o zaman Atticus bu yeteneğin elinin altında olduğunu hissetmişti.

Sadece ufak bir itilmeye ihtiyacı vardı ama ne yazık ki element odasında bulunmasına izin verilen süre dolmuş ve akademi kampüsü onu geri çağırmıştı.

Atticus bir hafta beklemeye karar verebilirdi ama son derece sabırsızdı ve bunu olabildiğince çabuk açmak istiyordu.

Ayrıca akademinin, gençlere kendilerine ayıracak zaman vermek adına tüm zorunlu etkinlikleri iptal etmesi de iyi olmuştu.

Böylece Atticus tamamen yerçekimi kontrolü yeteneğini açmaya odaklanmıştı. Elbette bu süre zarfında diğer yeteneklerini de çalıştırmıştı. Tabi ki giysisi hariç, soruna bir çözüm bulana kadar dış iskelet giysisini kullanmamak konusunda son derece kararlıydı.

Her bir yeteneğini eğitmek için zaman ayırmasına rağmen, Atticus'un ana odağı yerçekimi kontrolü yeteneğini açmak olmuştu.

Özellikle de uzay elementi odası olmadan antrenman yaparken bu oldukça zordu. Sanki her şeye sıfırdan başlaması gerekiyordu. Nedenini bilmiyordu ama diğer güçlerinin aksine, yerçekimi kontrolü o kadar da doğal bir şekilde gelmemişti.

Aslına bakılırsa, Kuzgun kampında Astrion'un bunu kullandığını görmeseydi, bu yeteneğin üzerine düşüp düşmeyeceğinden bile şüpheliydi.

Ama Atticus asla sıkı çalışmaktan kaçınan biri olmamıştı. Korkutucu derecede inatçıydı.

Atticus bir yere oturur, yeteneği çözmek ve öğrenmek için elinden geleni yaparak saatler boyunca aynı pozisyonda meditasyon yapar ve uzay elementini manipüle ederdi.

Günler süren amansız deneme yanılmaların ardından nihayet bir gün, akademinin onlara verdiği bir haftalık sürenin dolmasına bir gün kala, güneş en tepedeyken, Atticus etrafındaki havanın ağırlaştığını hissetti ve anında, sadece birkaç metre ötede duran robotun gümüş rengi silueti, üzerine devasa bir ağırlık çökmüş gibi aniden tek dizinin üzerine çöküverdi.

Atticus'un gözleri ardına kadar açıldı, yüzünde kocaman bir sırıtış vardı.

Şu anda gelişmiş eğitim odasında yerde bağdaş kurmuş oturuyordu.

Antrenmanları çoğunlukla bundan ibaretti. Gözleri kapalı bir şekilde bağdaş kurup oturur, uzay elementini etrafındaki birkaç metrelik bir yarıçapı kapsayacak şekilde yansıtır ve sonra da bunun üzerinde ince ayarlar yapmaya başlardı.

Yaptığı şeyin zorluğundan dolayı bunu başarmak Atticus'un neredeyse bir haftasını almıştı. Yerçekimini manipüle etmek için uzay elementini kullanmak hiç de basit bir iş değildi.

Yine de, bunu bir haftadan kısa bir sürede öğrendiği kulaktan kulağa yayılsa insan bölgesi isyan ederdi.

Yerçekimini etkilemek için uzayı kullanıyordu, yani temelde bir şeyi başka bir şeyi etkilemek için kullanıyordu; bu hiç de kolay olmayacaktı. Öncelikle uzay ve yerçekimi arasındaki o karmaşık ilişkiyi kurcalayıp anlaması gerekiyordu.

Sonrasında bunun yerçekimiyle olan etkileşimine ince ayar yapmaya çalışmıştı. Bunun ardından manipülasyonlarının etkilerini analiz ediyor, istediği sonuçlara ulaşmak için tekniğini ayarlıyordu.

Fakat elbette bunu sadece uzay elementini yansıtabildiği o küçük yarıçapın içinde kontrol edebiliyordu.

Küçük yarıçaptaki yerçekimini birkaç saniyeliğine artırdıktan sonra Atticus etkisini serbest bıraktı ve zorlanan robotun dik bir şekilde ayağa kalkmasına izin verdi.

Atticus kafasında dönüp duran düşüncelerle robota baktı. 'Sadece orta kademeleri zar zor etkileyebiliyor, öyle mi?'

Yerçekimi kontrolünü kullanabilmiş olsa da, Astrion'un kullandığı zamana kıyasla inanılmaz derecede vasat kalıyordu.

Orta kademe bir bireyi yere yapıştıramıyordu bile; yapabildiği en iyi şey robotu diz çöktürmekti.

'Beni de etkilediğini hissedebiliyordum. Bunu düzeltsem iyi olur.' Yerçekiminin onun üzerindeki etkisi inanılmaz derecede ufaktı, bu yüzden herhangi bir baskı bile hissetmemişti.

Ancak ne olursa olsun, bu soruna bir çözüm bulması gerektiğini hissetti. Eğer gelecekte bu konuda daha da ustalaşırsa, bunun kendisini yavaşlatmasını hiç istemezdi.

Atticus uzay elementine odaklandı, onu etrafındaki birkaç metrelik yarıçapta yansıttıktan sonra kendini ince bir uzay battaniyesiyle sarmaladı.

Birkaç saniye üzerinde oynadıktan sonra Atticus aniden yarıçap içindeki yerçekimini artırarak robotun formunun sendeleyip hemen tek dizinin üzerine çökmesine neden oldu.

İşe yaradığını gören Atticus'un dudakları kıvrıldı. Zerre kadar bir şey hissetmemişti! 'Bunu anında yapabilmem gerekecek. Kullanabilmem çok uzun sürüyor. Sanırım daha fazla pratik yapmam lazım.'

Atticus gözlerini kapattı ve kendi içine odaklandı, ardından yerçekiminin etkisini serbest bıraktı ve bir sonraki an onu artırarak robotun formunun dikleşmesine ve aniden tekrar dizlerinin üzerine çökmesine neden oldu.

Atticus yerçekimi kontrolünü kullanmak için geçen süreyi azaltmak amacıyla bu antrenman sürecine devam etti.

Ayrıca etkisini de artırmayı planlıyordu. Ustalaşmadan önce hala gitmesi gereken upuzun bir yol vardı.

Henüz sıfır yerçekimini nasıl kullanacağını bile bilmiyordu; sadece belirli bir yarıçaptaki yerçekimini nasıl artıracağını öğrenmişti.

Ne olursa olsun, Atticus'un belirgin bir özelliği varsa, o da pes etmemesiydi. Asla vazgeçmezdi.

Atticus yerçekimi kontrolünde ustalaşmaya çalışırken, akademi kampüsünde önemli bir toplantı yapılmak üzereydi.

Akademinin ortasındaki aynı yüksek ve görkemli gökdelenin sınırları içerisinde bir grup güçlü birey şu anda büyük, dairesel bir salonun içinde toplanmıştı.

Tüm salon tamamen kusursuz bir beyazlığa sahipti ve odanın ortasında geniş, obsidyen yuvarlak bir zemin vardı.

Bu güçlü bireylerin her biri salonun ortasına dönük olarak kendi koltuklarına kurulmuştu.

Salon, usta+ kademelerinin güçlü aurasıyla dolup taşıyordu, bu da onların kademelerini açığa vuruyordu.

Akademideki sadece belirli bir grup insan bu güç seviyesindeydi.

Turuncu saçlı o malum adamın tanıdık, hiperaktif ve canlı silueti görüldüğünde, salondaki kişilerin kimliklerini tahmin etmek oldukça kolaylaşıyordu.

Bu, akademideki tüm eğitmenlerin katıldığı bir toplantıydı.