Bölüm 383: Kusurlu

Atticus isteksizce ayrılır ayrılmaz, üçlü rahat bir nefes almaktan kendini alamadı.

Bu, o etraftayken hiçbirinin konuşmaktan hoşlanmamasının nedenlerinden biriydi. Fazlasıyla korkutucuydu!

Hiçbirinin isteyeceği en son şey yanlış bir şey söyleyip onun öfkesini üzerine çekmekti.

Birçok kişi bunu yapmanın aptalca olduğunu düşünürdü. Ne de olsa Atticus'a yaklaşmak için adeta mükemmel bir fırsattı ama bu canavarla geçirdikleri onca vaktin ardından, eğer içten bir şekilde veya doğal yollarla gerçekleşmiyorsa, bunun temelde bir ahmak rüyasından ibaret olduğunun gayet farkındaydılar.

Rahat birer iç çeken üçlü, birbirlerine döndü ve aynı anda başlarını sallayarak onayladılar. Ardından dönüp odaya girdiler.

Atticus malikânenin merdivenlerinden indi. Bakışları tamamen ifadesizdi ama kafasının içinden geçen o akıl almaz yoğunluktaki düşünceleri yalnızca o biliyordu.

Birkaç saniye sonra Atticus malikânenin salonuna vardı ve Ravenstein gençlerinin her birinin hararetli bir tartışmanın içinde olduğunu gördü.

Şaşırtıcı olmayan bir şekilde bu tartışmanın merkezinde Nate vardı, Lucas ise gözleri kapalı bir halde sırtını duvara yaslamakla yetiniyordu.

Diğer Ravenstein gençlerinin hepsi ayaktaydı ve her birinin yüz ifadesi yoğun bir öfkeyle doluydu.

Atticus'un ne hakkında konuştuklarını anlamak için onları dinlemesine bile gerek yoktu.

İçeri birinin girdiğini duyan gençler bakışlarını o yöne çevirdi ve gelenin Atticus olduğunu görünce saygılarını sunmak için bir kez daha eğildiler.

Fakat selamlama henüz sonlanmadan Nate gürledi,

"Atticus, tek kelime etmen yeterli, bu akademiyi altüst ederiz!" Nate'in ifadesi tamamen öfkeyle bezenmişti.

Çoğu Nate'i ilk kez bu kadar öfkeli görüyordu.

Bu çocuk her zaman şakacıydı; tek derdi dövüşmek ve güçlenmek olurdu. Çoğu kişi Nate'in bu yönünü göreceğini hiç düşünmemişti.

Ancak Ravenstein gençlerinden hiçbiri bu duruma odaklanmamıştı, zira her biri Nate'in yüzündeki ifadeyi yansıtıyordu. Hepsi öfkeliydi.

Hiçbiri Aurora'yla yakın değildi; onunla neredeyse hiç konuşmazlardı bile. Haliyle dışarıdan biri haklı olarak merak edebilirdi, neden hepsi bu kadar öfkeliydi?

Cevap basitti.

Bir Ravenstein'a saldırmışlardı.

Ravenstein ailesi birlik içinde olmaktan çok uzaktı. İnsanlarla dolu her organizasyonda olduğu gibi, burada da yer yer pek çok çekişme ve anlaşmazlık yaşanıyordu. Bu her yerde böyleydi.

İnsan doğası buydu.

İnsan bölgesinde de durum farklı değildi. İnsan, gezegenlerine yönelik tehdidi gördüklerinde hepsinin bir araya gelip bu tehditle yüzleşeceğini düşünürdü.

Tam olarak bunu yapmış olsalar da, beraberinde kendi zorluklarını da getirmişti.

Tarih boyunca birinci kademe ailelerin birbirleriyle savaşa tutuşmanın eşiğine geldikleri anları saymakla bitiremezdiniz.

İnsanlar her zaman kusurlu varlıklar olmuştu ve Ravenstein ailesi de bu kaderden kaçamamıştı.

Ama hayattaki her şeyde olduğu gibi bu durumun da bir istisnası vardı ve aslında oldukça basitti; bir Ravenstein dış güçler tarafından saldırıya uğradığında, aradaki husumet ne olursa olsun, söz konusu kişinin hiç kimseyle yakınlık kurmamış olmasına bakılmaksızın, saldıran kişi istisnasız tüm Ravenstein aile üyelerinin öfkesini üzerine çekmiş olurdu.

Ve şu an yaşananlar da istisna değildi.

Diğer Ravenstein gençleri, sanki o emri vermesi için yalvarırmışçasına bakışlarını Atticus'a kenetlemişti.

Genelde kendi halinde takılan tombul çocuk bile doğrudan ona bakıyordu.

Sakin ve alçakgönüllü Elijah kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Yüz ifadesi sakindi ancak pazılarını sıkışından öfkesinin patlamasına engel olmak için büyük bir çaba sarf ettiği belli oluyordu.

Her biri son derece öfkeliydi ve hepsinin aynı öfkeyi Atticus'un yüzünde de görmeyi beklediğini söylemek kesinlikle mübalağa olmazdı.

Fakat onlardan çok daha fazla öfkelenmesini bekledikleri kişinin yüzündeki o tamamen tepkisiz ifadeyi gördüklerinde hepsi şok olmaktan kendini alamadı.

Atticus tek bir kelime bile etmeden Ravenstein gençlerine bakarken koca salon adeta elle tutulur bir sessizliğe büründü.

Bu sessizlik birkaç saniye sürdü, ardından Atticus aniden arkasını dönüp malikânenin çıkışına doğru yürümeye başladı.

"Ne—" Nate tam onun peşinden gidecekken, sert bir el aniden omzunu kavrayarak onu durdurdu.

Nate hızla başını yana çevirdiğinde omzuna elini koyan kişinin Lucas olduğunu gördü.

"Beni neden durduruyorsun Lucas? Sakın bana bu meselenin peşini bırakmamız gerektiğini düşündüğünü söyleme!" diye gürledi Nate bir yandan da kendini kurtarmaya çalışarak. Ancak Lucas'ın eli milim kıpırdamadı.

Nate'in bu öfkeli tepkisine rağmen Lucas sakinliğini koruyordu. Başını hafifçe iki yana salladı, ardından çenesiyle Atticus'u işaret etti.

"Sakin ol. Yüzüne yansıtmıyor olması öfkelenmediği anlamına gelmez. Aurora'nın onun için ne ifade ettiğini unutma."

"Ama…" Nate tam ağzını açmıştı ki, Lucas lafını bölerek konuşmaya devam etti, "Bırakalım da biraz sakinleşsin. Atticus hakkında bildiğim bir şey varsa, o da günün sonunda bunu yapanların ölmeyi dileyecek olmalarıdır."

Bu sözler Nate'i biraz olsun sakinleştirmiş görünüyordu; derin bir nefes verdi, arkasını döndü ve öfkeli ifadesinden hiçbir şey kaybetmeden yakındaki bir koltuğa oturdu.

Lucas diğer Ravenstein gençlerine dönerek onlara da seslendi, "Siz de sakin olun. Zaten bugün akademi kampüsüne gidemeyiz. Bunu yapan o herifler bedelini kesinlikle ödeyecek."

Ravenstein gençlerinden bazıları onaylarcasına başlarını salladı. Ne de olsa bugün akademi kampüsüne gidemezlerdi.

Çoğu yerlerine geçerken bazıları hâlâ ayakta beklemeyi tercih etti.

Atticus'un geri dönüp onlara bir sonraki hamlelerini söylemesini bekleyeceklerdi.