Bölüm 363: Sevgi Dolu

Az önce konuşan kişi 1.95 metre boyundaydı ve iri yarı bir fiziğe sahipti.

Kusursuz bir şekilde sarı kıyafetler giyinmişti, Seraphin gibi canlı turuncu saçları vardı ve alnına gömülü bir mücevher, bölgedeki sıcaklık şaşırtıcı seviyelere çıkmaya devam ederken parlak bir ışık saçıyordu.

"Gerald Abi," diye konuştu Seraphin aniden zayıf bir sesle; hareket etmeye çalışması, duvarın içine saplanmış olan bedeninin düşmesine neden oldu.

Tam sert zemine çakılacakmış gibi görünürken, daha önce meydana gelen olayın aynısı tekrarlandı ve Seraphin'in altındaki hava aniden bükülerek sertleşip bir platforma dönüştü.

Seraphin'in bedeni görünmez platformun üzerine yumuşak bir şekilde kondu ve bir sonraki anda nazikçe yere bırakıldı.

"Vay anasını, seni gerçekten fena benzetmiş," diye yankılandı aniden koridorda erkek bir ses, bu Atticus'un bakışlarını asansöre giden koridordan çıkan bir çocuk figürüne çevirmesine neden oldu.

1.89 metre boyundaydı, ince bir fiziğe sahipti ve üzerine günlük uzun bir cüppe giymişti.

Kafasını süsleyen bir miktar yeşil saçı vardı ve şu anda yoğun bir mavi tonda parlayan büyük bir kulaklık, iri kulaklarını kapatıyordu.

'Demek oydu,' diye düşündü Atticus, bakışlarını yeni gelene kilitlerken. Bir an için, orada uzay elementine sahip birinin bulunduğunu sanmıştı.

Onu hissetmemiş olmasına rağmen, saldırısını durdurmak için kullandığı şey bal gibi de bükülmüş uzay gibi görünüyordu.

'Sesi kullanmış olmalı,' diye mantık yürüttü Atticus. Resonara ailesinin sesle ilgili bir kanbağına sahip olduğunu çok iyi hatırlıyordu, bu da az önce tanık olduğu eylemlere mantıklı bir açıklama getiriyordu.

Ve bir sonraki anda, Atticus aniden gerçeği fark etti: Bir Resonara ve bir Stellaris gerçekten müttefik miydi?

Atticus kadar içine kapanık birinin bile Resonara ve Stellaris ailesi üyeleri arasındaki düşmanlığı biliyor olması, bunun ne kadar iyi bilinen bir şey olduğunu anlatmaya yeterdi.

İkisini bir arada görmenin ne kadar büyük bir sürpriz olduğunu tahmin etmek zor değildi.

"Şimdi oyun zamanı değil, Sonorous! Çabuk ona bir iyileştirme iksiri ver!" diye kükredi Gerald, Sonorous'u azarlayarak.

Ancak onunla konuşmasına rağmen, Gerald yüzünü ona dönmedi bile; için için yanan bakışları tamamen Atticus'a kilitlenmişti, sanki onu lime lime etmek istiyormuş gibi bakıyordu.

"Gerald Abi, ona bedelini ödet!" Seraphin, acınası durumuna rağmen konuşacak enerjiyi kendinde bulabilmişti. Seraphin öfke dolu gözlerle Atticus'a baktı.

Sonorous iç çekti, "Evet, evet, tamam. Ugh, mükemmel şefkatli abi," diye yanıtladı Sonorous, Gerald'a alaycı bir tonda, yerdeki Seraphin'e doğru yaklaşırken gözlerini devirerek.

Ancak bir sonraki anda, Atticus'un aniden konuşmasıyla adımları bıçak gibi kesildi; onun buz gibi soğuk tonu bunu duyanların tüylerini ürpertmişti,

"Bunun bittiğini kim söyledi?" Gerald ve Sonorous ne olduğunu idrak edemeden Atticus'un bedeni bulanıklaştı ve bir sonraki anda Seraphin, Atticus hiç hareket etmemiş gibi görünürken onun sağ elinde, boynundan sıkıca tutulmuş bir halde belirdi.

Sonorous'un bakışları iğne deliği kadar küçülerek anında Seraphin'in az önce bulunduğu yere kilitlendi.

Az önce ondan sadece birkaç metre uzaktaydı, yine de Sonorous, Atticus'un onu yakaladığını görememişti.

'Hayır, hareketlerini görememiş olmam inanması zor da olsa hala inandırıcı. Ama onu çoktan alıp işini bitirene kadar nasıl duymadım lanet olsun?'

Sonorous'un başından beri umursamaz olan bakışları, düşünürken daha ciddi bir hal aldı.

Görmenin onun güçlü yönü olmadığını biliyordu ve bu durumda bunu tamamen göz ardı bile edebilirdi. Ancak Sonorous'un idrak edemediği şey, özellikle de eseri aktifken Atticus'un hareketlerini nasıl duyamadığıydı!

Sonorous'un yoğun bakışları anında hala Seraphin'i boynundan tutan Atticus'un bedenine kaydı.

Gerald, Atticus'un hareketlerini görür görmez gözleri öfkeyle parladı ve alnına gömülü mücevher, bedenini anında içine alan kör edici bir parlaklıkla patladı.

Gerald'ın bedeni son derece parlak bir şekilde aydınlandı, sanki koridorda mini bir güneş belirmiş gibiydi.

"Buna nasıl cüret edersin!" Gerald'ın sesi gürledi, yoğunluğu o kadar yüksekti ki her yöne yayılan şiddetli bir rüzgar dalgası gönderdi.

Stellaris ailesinin genlerini sonuna kadar kullandığı açıktı.

Ancak Atticus, ifadesi hala o buz gibi soğuk görünümünü korurken tamamen korkusuz bir şekilde durmaya devam etti.

Ve bunu gören hem Gerald hem de Sonorous şaşkınlıklarını gizleyemediler. Bu çocuğa bu kadar çok güven veren şey de neydi?

"Bizi dövdüğün o eziklerle mi kıyaslıyorsun? Sana bu kadar güven veren şey bu mu?" diye köpürdü Gerald, Atticus'a doğru bir adım atarken.

Onu çevreleyen altın rengi parıltı bedenini o kadar yoğun bir şekilde ısıtıyordu ki, sağlam akademi zemininde alev alev yanan ayak izi çukurları bırakıyordu.

Kafasındaki mücevherin ne kadar parlak yandığına bakılırsa, Gerald'ın hala tam gücüne ulaşmadığı çok açıktı ve yine de bölgenin sıcaklığı, Seraphin'in kendi başına ulaşabildiği seviyenin çoktan iki katını geçmişti.

Seraphin'in o şekilde tutulduğunu görmek, Gerald'ı bu öfkeyle ne yapacağını bilemez hale getiriyordu.

Öfkeden kuduruyordu. Ancak hissettiği tüm bu öfkeye rağmen Atticus'a saldıramıyordu çünkü o bir birinci sınıf öğrencisiydi, bu yüzden buraya geldiğinden beri ona karşı sindirme taktikleri deniyordu.

Ancak onu şaşırtacak şekilde, Atticus'un bakışları aynı kaldı, hatta sakindi. İzleyenler için onun mevcut durumdan zerre kadar endişe duymadığı çok açıktı.

Atticus'un soğuk bakışları Seraphin'den ayrıldı ve Gerald'ın öfkeden kuduran bedenine odaklandı, konuşurken yüz ifadesi nötrdü,

"Buradan aklını kaçırmadan çıkabilmesinin tek bir yolu var."

Atticus, Seraphin'in boynundaki tutuşunu sıkarak onun kurtulmak için çırpınmasına neden oldu.

Atticus devam etti,

"Eğer kendi isteğiyle bir mana sözleşmesi imzalarsa,"