Bölüm 199: Eğitim Rutini

Tüm Ravenstein gençleri, Atticus'un uzay yüzüğünden az önce çıkardığı ağır zırh yığınlarına bakarak onun etrafında toplandılar.

Hâlâ şaşkınlık içinde, Atticus'un bunca zırhı nereden bulduğunu merak ederek onun sözlerine dalgınca başlarını salladılar.

"Silah deposu falan mı soydun? Nasıl buldun lan bu kadar zırhı?" Hepsi dönüp yüzüne yansıyan inançsızlıkla konuşan Aurora'ya baktılar.

Her birinin aklındaki soruyu sorduğu için hepsi içlerinden ona bir beşlik çakmadan edemedi.

"Hepsini akademi mağazasından aldım," diyerek Atticus bu soruyu yanıtlamaya karar verdi. Bu ağır zırh bolluğu, önceki gece Akademi mağazasından aldığı şeylerden biriydi.

Nate, Atticus'a bakarken "Yine de bütün bunlar bir servete mal olmaz mı?" diye ekledi. Nate her zaman, insanın zorluklar karşısında asla sinmemesi gerektiğine, mümkünse kendinden daha zayıf insanlara yardım etmesi gerektiğine inanan biri olmuştu.

Ama bu noktada o bile Atticus'un onlar için çok fazla şey yaptığını itiraf etmek zorundaydı. Nate, Atticus'un harcadığı puanları kimseden almadığına emindi, bu da zırhları kendi cebinden karşıladığı anlamına geliyordu.

Nate'in ne demek istediğini anlayan Atticus gülümsedi, "Yok be, sıkıntı değil. Mağazadan sudan ucuza aldım," diyerek onlara güvence verdi.

"Ne kadar sudan ucuz olabilir ki? Rahat 400 takımı geçiyor bunlar!" diye araya girdi Aurora. Zırhlar ne kadar ucuz olursa olsun, 400 takımdan fazla almak kesinlikle bir servete mal olurdu.

Atticus gülümsedi ve şimdi ona ciddi bir ifadeyle bakan tüm Ravenstein gençlerine baktı. Hepsinin ne aktarmaya çalıştığını anlamak onun için zor değildi; bu işte hep beraberlerdi. Bu yüzden her şeyi kendi başına üstlenmeye çalışmamalıydı.

Bunu Atticus'a ifadeleriyle aktarmak birçoğunun yapabileceği en iyi şeydi. Hepsi birlikte eğitim almış ve birbirlerini yıllardır tanıyor olsalar da, çoğu hala Atticus'a yakın değildi.

Sadece Nate ve Aurora onu bu şekilde sorgulamaya cüret edebilirdi.

Geri kalan Ravenstein gençleri her ne kadar Atticus'a büyük saygı duysalar da, Atticus'a karşı hissettikleri baskın duygu bu değildi. Bu korkuydu.

Atticus'un nasıl bir canavar olduğuna tanık olduktan sonra yıllar içinde her birinin içinde derin kökler salmış olan bir korku.

Aurora ile her zaman içli dışlı olmasına rağmen, her biri onun hakkındaki bu algıya güvenmemeleri gerektiğini iyi biliyordu.

Neler yapabileceğini çok iyi bildikleri için onunla sıradan bir şekilde konuşmak cidden zordu. Bu yüzden çoğu zaman o varken neredeyse hiç konuşmaz, sadece dinlerlerdi. Ve şimdi de durum farklı değildi.

Hepsine bakan Atticus güven veren bir sesle konuştu, "Bu kadar endişelenmeyi bırakın. Hepimizin tüm bunlarda oynayacağı bir rol var. Eğer gerçekten yardım etmek istiyorsanız, sadece size verilen görevlere odaklanın."

Atticus'un sözlerini duyan hepsi, yüzlerinde bir kararlılık belirtisiyle onaylayarak başlarını salladılar.

Hepsinin anladığını gören Atticus açıklamasına devam etmeye karar verdi.

Zırhları akademi mağazasından sudan ucuza aldığını söylerken yalan söylemiyordu. Dün mağazada gezinirken, mağazada bulabileceği en ucuz, en ağır zırhı aramıştı.

Sonunda aldıkları elbette pek bir değer taşımıyordu, her bir takım sadece 17 Akademi puanına mal olmuştu.

Bunun nedeni basitçe, hem kullanılan malzemelerin hem de rün kazınmamış olmalarının ve hiçbir büyülü özelliğe sahip olmamalarının zırhın fiyatını düşürmesiydi.

Şimdilik asıl amacı onlara büyük ölçüde koruyabilecek zırhlar vermek değildi; sadece antrenman yaparken kullanabilecekleri bir şeyler vermek istiyordu.

Puanlarını bu amaç için kullanmak zorunda kalması canını sıkmış olsa da, bu hissini bastırdı. Puanlarını geri kazanacağından emin olacaktı.

Atticus, Ravenstein gençlerine seslenerek eğitimlerinin bazı ayrıntılarına son şeklini verdi.

Gençlerin her birinin göreceği eğitim oldukça anlaşılır ve basitti.

Her biri her sabah saat 6'da eğitim alanında olacaktı. Tıpkı Raven kampı yadigarları gibi, bunlar da mana engelleme özelliğiyle donatılmıştı, hatta isterseniz kan soyunuzu engelleyecek kadar ileri gidebiliyordu.

Gençlerin her birinin manası engellenecekti. Ve sonra hepsi, el bileklerinde, ayak bileklerinde ve gövdelerinde 10 kilogramlık ağırlıklar kuşanmış halde, 5 kilometrelik geniş alanda defalarca koşacaklardı.

Bunu 3 saat yaptıktan sonra, hepsi yemek yemek için ayrılacaklardı. Ve iki saatlik bir molanın ardından, hepsi bir kez daha eğitim alanında toplanacaklardı.

Bu sefer, her birim kendi içinde 2 gruba ayrılacaktı; biri Zırhlılar, diğeri ise hasarcılardı.

Kendi birimlerinde zırhlı olmak için seçilen gençler, Atticus'un satın aldığı eşyalar arasından, zırh, bacak zırhı, kask ve ardından yaklaşık 3 metre yüksekliğinde büyük dikdörtgen bir kalkandan oluşan tam takım bir ağır zırh ekipmanı alacaklardı.

Hepsinden bu ağır donanımlara alışmaları için onları kuşanmış halde eğitim alanının etrafında koşmaları istenecekti.

Elbette, daha önceki koşularından dolayı hala yorgun ve bitkin olacak olan gençlerin her birinin, bırakın o ağır kalkanı kaldırmayı, zırhı giyerken bile doğrulmakta hatta hareket etmekte zorlanması bekleniyordu.

Ancak havadaki ortam manası ve bedenlerindeki mananın pasif iyileşmesiyle birleştiğinde, ne kadar yeteneksiz olurlarsa olsunlar hepsi normalden daha hızlı gelişecekti.

Bu arada, daha hafif zırhlar kuşanan hasarcılar, uzun menzilli silahlarla nasıl savaşacaklarını öğrenmek üzerine eğitim göreceklerdi.

Atticus da dahil olmak üzere Ravenstein gençlerinin hepsinin çoğu silahla en azından temel düzeyde becerileri vardı. Kullanmakta en iyi oldukları silahı seçmeden önce hepsinin her silahla eğitim alması gerekiyordu.

Bu yüzden Atticus, her birim liderinin onlara temelleri öğretebileceğinden hiç şüphe duymuyordu. Amaç, elbette onları bireysel olarak değil, tek bir güç olarak eğitmekti.

Zırhların hiç efsunlu olmaması ve düşük kalitede olması göz önüne alındığında, sürekli kullanımlarıyla zamanla onarım ve bakıma ihtiyaç duyacaklardı.

Atticus'un bir demirci grubu kurmasının temel nedenlerinden biri de buydu. Kaçınılmaz olarak ihtiyaç duyacakları tüm bakımları ve onarımları yapacak olanlar onlardı.