Bölüm 165: İllüzyon

Paragonların şu anda toplandığı dairesel salonda Luminous, Aric'e döndü ve konuştu, "İyi bir tohumun var, Aric."

Şu anda Paragonların birçoğu Kael'in canlı yayın ekranını izliyordu. Hepsi torunları için burada olsalar da insan bölgesindeki diğer yeteneklere de göz kulak oluyorlardı.

Aric sadece gülümsedi ve tüm övgüyü Zoey'ye yönelterek, "Leydi Seraphina'nınkiyle kıyaslandığında daha katetmesi gereken çok yol var," diye yanıtladı. Onun da canlı yayını ekranda gösteriliyordu.

Seraphina buna karşılık olarak sadece huzurlu gülümsemesini korudu ve hiçbir şey söylememeyi seçti. Eğer şu anda orada bulunan herkes kendi çapında birer canavar olmasaydı, o güzel gülümsemesi yüzünden ona anında bir tanrıça gibi taparlardı.

Şu anda her birinin torunu sıralamada başı çekiyordu, tabii belirli bir beyaz saçlı adamınki hariç.

Luminous'un bakışları aniden sessizce ekrana bakan Magnus'a kaydı, onunla alay ederken dudakları kocaman bir sırıtışla kıvrıldı.

"Söylesene Magnus, senin tohumunun bu kadar zayıf olacağını düşünmezdim. Oğlundan onun kendi çocuğu olup olmadığını kontrol etmesini isteyebilirsin; bir yerlerde bir yanlışlık olmalı!" Luminous sözlerini dairesel salonda yankılanan içten bir kahkahayla bitirdi.

Ancak beklenenin aksine Magnus tek bir kelime bile etmedi. Onun varlığını tamamen görmezden gelerek dönüp yüzüne bile bakmadı.

Luminous sırıttı. Magnus her zaman çetin ceviz olmuştu. Hep içine kapanık biriydi.

Geçmişte Magnus'tan bir tepki alabilmek için ne kadar uğraşırsa uğraşsın, bir kez olsun başaramamıştı. Adamın yüz ifadesinde bir değişiklik bile yaratamamıştı.

Aslına bakılırsa, testin başından beri Atticus'un canlı yayınını izleme zahmetine bile girmemişti. Sıralamasının neden bu kadar düşük olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu ve umurunda da değildi. Umursadığı tek şey Magnus'un torunu Atticus'un sıralamada ilk 10'da bile yer almamasıydı.

Luminous'un içine doğuyordu, bugün Magnus'tan bir tepki almayı başarabileceğine dair bir his vardı içinde.

Tam konuşmaya devam edecekti ki,

"Kapa çeneni ampul kafalı; güzel bir şeyler olmak üzere," diye aniden lafa girdi Zephyrion, Luminous'un sözünü keserek.

Luminous tam da bu hitap şekli yüzünden Zephyrion'a parlayacaktı ki, geri kalan Paragonların dikkatle ekranlara baktığını gördü.

Luminous onların bakışlarını takip etti ve şu anda Atticus'un canlı yayınını gösteren ekrana odaklandı.

...

Atticus tüm duyularını etrafındaki her türlü harekete odaklayıp canavarların yerini tespit etmeye çalışarak ormanın içinde hızla atıldı.

Eğer Atticus durumu bilmeseydi, bugün dünyadaki en şanssız insan olduğunu söylerdi.

Atticus bir süredir ormanı baştan aşağı dolaşıp duruyordu ama öldürecek neredeyse hiçbir canavar görememişti.

Karşılaştığı birkaç tanesi de hiçbir zorluk çıkarmadan hızla can vermişti ancak bu canavarlar sıralamada bir fark yaratmak için çok yetersizdi.

'Temponun şiddetini biraz artırmam gerekebilir,' diye düşündü canavarları aramaya devam ederken.

Atticus tamamen emin olmasa da şu anda hepsinin izlendiğinden şüpheleniyordu.

Atticus şu anda İleri+ kademe görünmek için gizlenmeyi kullanıyordu ve bu rolü sürdürebilmek için yalnızca buna karşılık gelen kademe gücünü sergilemek zorundaydı. Eğer bundan daha yüksek bir şey sergilerse, göründüğünden daha güçlü olduğunu diğerlerine açık etmiş olacaktı.

Ancak Atticus buna pek önem vermiyordu. Eğer düşük bir profil çizmek bu testi kaybedeceği ve birinci sırayı alamayacağı anlamına geliyorsa, Atticus bu zihniyetten derhal vazgeçerdi.

'Eğer önümüzdeki 5 dakika içinde hiçbir canavar bulamazsam tempoyu artıracağım,' diye karar verdi Atticus. Fakat sanki dünya onunla dalga geçiyormuş gibi, Atticus aniden birkaç metre ötesinde hareket eden bir şeyin sesini duydu.

Atticus aniden rotasından saptı ve hızla o yöne doğru atıldı. Birkaç saniye ilerledikten sonra, etrafı ağaçlarla çevrili, yaklaşık 30 metre genişliğinde bir açıklığa denk geldi.

Ve bu açıklığın ortasında, her biri İleri kademe bir canavarın aurasını yayan 8 evrimleşmiş canavar vardı.

'Nihayet,' diye düşündü Atticus sevinçle, bulduğu şeyden dolayı son derece mutluydu.

İleriye doğru bir adım attı ama aniden Atticus'un bedeni donakaldı.

Zihni hızla çalışırken, 'Bir şeyler ters,' diye düşündü.

Atticus tam olarak adını koyamıyordu ama şu an gördüğü manzarada bir şeyler... tuhaf hissettiriyordu.

Sanki gördükleri bir yalandan ibaretmiş gibiydi.

'Asla tek bir duyuna güvenme,'

Hayatının son 5 yılı boyunca Magnus tam olarak bu kelimeleri onun benliğine kazımıştı. Attığı her adımda, yalnızca tüm duyuları birbirleriyle uyum içinde çalışırken harekete geçmeliydi.

Eğer Magnus onun talimatlarına kulak asmadığını ve bu yüzden herhangi bir tuzağa düştüğünü öğrenecek olursa, Atticus yüzleşeceği sonuçları düşündükçe ürpermeden edemiyordu.

Şu an görme duyusunu kullanan Atticus, hiç ağaç olmayan geniş bir açıklık ve bu alana yayılmış 8 farklı canavarın silüetlerini görebiliyordu.

Kulaklarını kullandığında, hışırdayan yaprakların sesini, canavarların her bir hareketini, hatta kalp atışlarını bile duyabiliyordu.

Burnunu kullandığında, bölgedeki bitki örtüsünün kokularını ve açıklıktaki 8 İleri kademe canavarın o iğrenç kokularını alabiliyordu.

Ancak son duyusu olan dokunma duyusunu kullandığında, Atticus'un hissettiği şey açıklıktaki o 8 canavarın silüetleri değildi.

Hissedebildiği tek şey, bölgenin yoğun miktarda manayla örtülü olduğuydu ve hemen önünde birbirine yakın 8 farklı büyük mana kümesi vardı.

'İllüzyon,'

Atticus'un bunu idrak etmesi de en az hareketleri kadar hızlıydı; arkasında aniden beliren tehlikeli bir kılıç darbesinden hızla yana çekilirken bedeni bulanıklaştı.