Bölüm 1385: Muhbir

Thora, önündeki yıkıma çelişkili bir ifadeyle bakıyordu.

Gece havası soğuk, dondurucuydu. Gecenin sessizliği paramparça olmuş, yerini bitmek bilmeyen bir bağırış ve panik korosuna bırakmıştı.

'Bu tam bir delilik.'

Kısa süre önce ana üsteki İrade Muhafızı tapınaklarından birindeydi; bir tehdidin sinyalini veren o alarm çaldığında güya 'dua ediyordu'.

Thora dindar bir inanan değildi, en azından henüz değildi. Fakat özellikle İrade Muhafızları gibi katı bir ortamda dış görünüşü korumanın, öyleymiş gibi davranmanın önemli olduğuna inanıyordu.

Ayrıca, inançlı biri gibi davranmanın onu gerçekten öyle biri yapıp yapmayacağını da merak ediyordu.

Yine de, tapınaktan ne kadar alelacele çıktığına kendisi bile şaşırmıştı. Heyecanın onu esir aldığını fark etti.

Yıllar önce İrade Muhafızlarına katılmıştı ama nadiren olay çıkardı.

Dışarı ulaştığında tehdidin sandığından çok daha yakın olduğunu görüp şoka girmişti. Tam üslerinin önündeydi.

Sadece bu kadarla da kalmıyordu, savaş çoktan bitmişti. Geriye kalan tek şey buruşup ezilmiş binalardan ve etrafa saçılmış molozlardan ibaret bir çorak araziydi.

Diğer adaylar ve hatta pek çok amir, İrade Muhafızlarının ana üssü etrafında böylesine bir yıkım yaratmaya cüret eden grubu bulmak amacıyla sokaklara dökülmüştü.

Thora ise geride kalmaya karar vermişti. Boşu boşuna kürek çekmek yerine, asıl burada ne olduğunu bulmakla ilgileniyordu. Buna kim sebep olmuştu?

'Bir bariyer kullandılar.'

Tek mantıklı varsayım buydu. Aksi takdirde, üssün bu büyüklükte bir savaşı bitene kadar fark etmemesi imkânsızdı.

'Neler döndüğünü öğrenmem gerek.'

Thora'nın merakı mantığına galip gelmişti. Yıkılmış yüksek bir binanın tepesine tünemiş, çorak araziyi izliyordu.

Gözleri hedeflerini arayarak etrafı taradı. Kısa süre sonra iki silüetin üzerinde durdu.

'Biliyordum.'

İrade Muhafızlarına katıldığından beri geçen onca yıl içinde, bu son hafta en heyecan vericisi olmuştu. İlk olarak Yaldızlı Borç'taki o çağrı vardı, o anormalliğe tanık olduğu yer.

İki kahrolası nöbetçiyle savaşıp hayatta kalmayı başaran o çocuk.

Thora'nın şu an odaklandığı kişiler de aynı nöbetçilerdi. Çorak arazinin ortasında dikiliyor, açıkça kendi aralarında konuşuyorlardı.

'Yine sen misin?' Thora çocuğun gözleriyle buluştuğunda ona çekilmiş, sürüklenmiş, büyülenmişti. İhtiyacı olan heyecanı onun vereceğini içgüdüsel olarak biliyordu.

'Ne konuştuklarını duymam lazım.'

Thora'nın gözleri aniden kahverengi bir parıltıyla aydınlandı ve algısının toprağın altına sızdığını hissetti. Tüm çorak araziyi kapsayana dek yayıldı.

'Güzel.' Thora, konuşmalarını gizleme zahmetine girmemiş olmalarına sevinmişti. Dikkatle dinledi.

"…kaçtılar. Şimdi ne olacak?" diyordu biri.

"Aramaya devam edeceğiz ve onları bulana kadar da asla durmayacağız. Yargıç başarısızlığı kabul etmez."

İkisinin de üzerine gergin bir sessizlik çöktü.

Thora soğuk bir nefes çekti. 'Yargıç…'

Eğer nöbetçiler birer efsaneyse, Yargıçlar titanlardı. Bildiklerine göre, Taç kadar yüksekte konumlanmışlardı.

Sınır ve Menzil'in bile üzerindelerdi! Dünyalardan oluşan devasa kümelerin denetmenleriydiler ve yüksek profilli vakalarda hüküm vermekten sorumluydular.

Basitçe söylemek gerekirse, bir Yargıcın dâhil olduğu ya da ilgilendiği herhangi bir dava en yüksek ciddiyete sahip demekti.

Thora çarpan kalbini yatıştırdı ve dinlemeye devam etti.

İlk nöbetçi, "Peki ya bu pusuyu bize haber veren kişi ne olacak?" dedi.

"Bir amir," diye yanıtladı ikincisi. "Onu çoktan çağırttım. Başka işe yarar bilgisi var mı bakmamız lazım."

Thora aniden uzaktan nöbetçilere yaklaşan bir adam fark etti. Gözlerini kıstı.

'Bu da ne böyle.' Yüzünü göremese de, o rahat duruşu ve bezgin aurasını başka biriyle karıştırmasına imkân yoktu.

Bulunduğu noktadan gözden kayboldu ve aniden adamın tam arkasında belirdi.

"Aday Thora, göreve hazır!"

Amir irkildi, sanki kalp krizi geçiriyormuş gibi göğsünü tuttu.

"Hasiktir, ne yapıyorsun lan Thora!"

Thora selam vermeye devam ediyordu; gözleri dimdik karşıya bakıyor, duruşunu bozmuyordu.

"Göreve hazır, efe—!"

"Evet, ilk seferinde duydum amına koyayım!" diye bağırdı amir. Çılgınca atan kalbini sakinleştirmek için derin bir nefes aldı ve ona bir bakış attı.

"Tamam, tekmilin alındı. Şimdi git diğerleriyle aramaya katıl ve beni rahat bırak."

"Olmaz, efendim! Hiçbir adayın tek başına göreve çıkmasına izin verilmez."

"Tek başına değilsin! Aramayı seninle birlikte yürüten koca bir İrade Muhafızları birliği var. Ve…" gözlerini kıstı. "Sen ne zamandan beri böyle kuralları umursar oldun?"

Thora her zaman görevleri tek başına halletmek için ona yalvarırdı ama amir hep reddederdi. Amirin en son ihtiyacı olan şey gereksiz boktan işlere sürüklenmekti.

"Artık yeni bir sayfa açtım, efendim!" dedi Thora. "İrade Muhafızlarının kuralları mutlaktır."

Amir yüzünü ekşitti. Thora'nın gözlerinden bu işin peşini bırakmayacağını görebiliyordu. Dişlerini sıkarak arkasını döndü ve yürümeye devam etti.

"Sadece o çeneni kapalı tuttuğundan emin ol."

Thora boğazını temizledi. "Emredersiniz, efendim."

Birkaç saniye sonra Thora, genelde rahat tavırlarıyla bilinen üstünün iki nöbetçinin önünde kusursuz bir hazırola geçişine tanık oldu.

"Efendim!"

Başka çaresi kalmadığını görünce, o da aynısını yaptı.

Nöbetçi onları zar zor bir baş selamıyla onayladı. "Amir."

Thora'ya göre sesleri oldukça deliciydi. Sanki her bir hece, ruhunun en derin kısımlarını yarıp geçiyordu.

Thora amirin sanki boyun eğercesine başını eğdiğini görebiliyordu. Fakat bu Thora'ya çok sinir bozucu geliyordu. İçindeki bir şeylerin isyankâr bir şekilde kükrediğini hissetti.

Yine de tüm bunları içine attı. Bu işin hatırına, ne hissettiğini görmezden gelmeye karar vermişti.

Nöbetçi, Thora'ya tek bir bakış bile atmadı. Sadece amire odaklanmışlardı.

"Bizi daha önce bu pusu hakkında bilgilendirdin. Bu bilgiye nasıl ulaştın?"

"Direnişteki bir muhbir aracılığıyla, efendim!" Amir dikleşti.