Bölüm 137: Farklılıklar

"Büyükbaba,"

Atticus'un sesi salonda yankılandı ve salondaki herkesin gözleri anında bir kez daha Atticus'a çevrildi.

Zihinlerinde tek bir düşünce yankılanıyordu: Bu canavar velet yine ne istiyor!?

Atticus'un onlara az önce sunduğu tüm o şovların etkisinden henüz kurtulamamışlardı ve hala söyleyecekleri mi vardı?

Magnus delici bakışlarını birkaç saniyeliğine Atticus'a sabitledi, omuzlarına devasa bir ağırlık çökmüş gibi hissetmesine neden oldu.

Sonunda Magnus, Atticus'a konuşma hakkı tanıyarak tek bir kelime etti, "Konuş."

Atticus, hala eğilir vaziyetteyken konuşmaya başladı, "Büyükbaba, bu olayın benimle belirli bir acemi arasındaki anlaşmazlıklar yüzünden yaşandığı açık."

Bu meselenin başını Edward çekmiş olsa da, tüm bunlar tek bir kişi yüzünden olmuştu: William. William aslında her şeyin asıl sebebiydi.

Atticus zamanının bariz bir şekilde boşa harcanmasına neden olan her şeyden gerçekten iğreniyordu. Bu tür aptalca durumlardan kaçınmak için her zaman kendi işine bakmaya çalışmıştı.

Edward aslında Magnus'un yumruğuyla halledilmiş olsa da, problemin asıl kaynağını kökten çözmezse, ileride dönüp dolaşıp yine başına bela olacaktı.

Kuzgun kampında Helodor ile yaşadığı olaydan değerli dersler çıkarmıştı. Eğer Atticus onun bakışlarını, dik dik süzmelerini ve sürekli sebepsiz yere kavga çıkarmaya çalışmasını görmezden gelmeseydi, Helodor onun canına kastetme fırsatını asla bulamayacaktı.

Helodor'un yaptığı şey, o sırada güçlü olduğu için hayatına herhangi bir tehdit oluşturmasa bile, ya bir dahaki sefere yeterince güçlü olmazsa ne olacaktı? O zaman ölmeyecek miydi?

O andan itibaren Atticus, bir şeyler başlatmaya kalkışabilecek her türlü gerizekalı ve beyinsiz herifi, en ufak bir belirti gösterdiklerini fark ettiği an icabına bakmaya çoktan karar vermişti.

Burada yapmayı planladığı şey tam olarak buydu, problemin kaynağını kökten halletmek.

Atticus devam ederken sesi buz gibi oldu, "Biz Ravenstein'larız, Büyükbaba. Böyle ucuz numaralara başvurmak kanımızda yok. Umarım ikimizin anlaşmazlığımızı dövüşerek çözmemize izin verirsin."

Salondaki herkes Atticus'un lafını esirgememesine şaşırmıştı. Tamamen dobra dobra konuşuyordu! Normalde yapılması gereken bu meseleyi şimdilik kapatıp daha sonra Edward ve William'dan öcünü almak olurdu. Ama Atticus her şeyi bir kerede bitirmeye ant içmiş gibiydi!

Magnus bir süre daha Atticus'a baktı. İfadesinden, belki de başka bir Paragon hariç, salondaki hiç kimse dudaklarının yukarı kıvrılmasını engellemek için ne kadar zorlandığını anlayamazdı.

Birkaç saniye sonra Magnus, Atticus'a acemiye meydan okuması için onay vererek, "Kim?" diye sordu.

Bunu duyan Atticus, hızla tüm acemilerin oturduğu yere doğru döndü, bakışları doğrudan ona öfkeyle bakan, yüzü kıpkırmızı ve sinirle dolup taşan William'ın üzerinde kilitlendi.

William'ın kudurmuş halini görmezden gelerek Atticus Magnus'a döndü, William'ı işaret ederek ilan etti, "O."

Herkesin gözü derhal William'a çevrildi. Tüm dikkatlerin üzerinde olduğunu fark eden William hemen ayağa kalktı ve saygıyla Magnus'a eğildi.

"William," diye seslendi Magnus ona.

"Evet, Efendi Magnus," diye yanıtladı William, öfkesi yüzeyin hemen altında fokurduyordu.

"Kabul ediyor musun?" diye sordu Magnus.

William yumruklarını sıktı, öfkesi taşıyordu. 'Bu amına koduğumun piçi!' diye düşündü, resmen kuduruyordu.

Planlarının kusursuz olacağını, Atticus ne yaparsa yapsın bu işin içinden çıkamayacağını düşünmüştü. Atticus'un bu olayı ailenin önündeki imajını daha da güçlendirmek için kullanacağı aklının ucundan dahi geçmezdi.

'Ve şimdi bana meydan okumaya cüret mi ediyordu? Ona haddini sike sike bildireceğim!'

Magnus'a doğru daha da eğildi ve yumrukları sıkılı bir halde, "Evet, kabul ediyorum, Efendi Magnus," diye cevapladı.

William onaylar onaylamaz, Atticus hızla olduğu yerden kayboldu ve salonun merkezinde yeniden belirdi, bakışları sadece tek bir kişiye, William'a sabitlenmişti.

Niyeti ortadaydı; tarih belirlemek falan yoktu, beklemek yoktu, şimdi dövüşeceklerdi. Atticus, William'a çekeceği dayağı ertelemek için hiçbir sebep görmüyordu. En başta Magnus'tan izin almasının sebebi de buydu zaten. Yılanın başını anında ezecekti.

Anastasia, Atticus'u endişeli bir ifadeyle izledi. Atticus'un William'ı yenecek kadar güçlü olduğunu bilmesine rağmen, onu kavgaya tutuşurken görmekten dolayı huzursuz hissetmeden edemiyordu.

Avalon ve Sirius ise, yaklaşan savaşı hevesle izlerken yüzlerinde heyecan dolu birer sırıtış taşıyorlardı.

Lyanna'nın gülümsemesi genişledi, Atticus'un ne yaptığını biliyordu ve bunu tamamen onaylıyordu. 'Yılanın başını ez ve bir daha asla doğrulmayacağından emin ol. Ahh, keşke benim oğlum olsaydı,' gözlerinde hafif bir kıskançlık belirtisiyle Anastasia'ya bakmaktan kendini alamadı.

Atticus'un ona bakış şeklini gören William'ın yüzü öfkeyle kasıldı. Şu an ona beş para etmez bir hiçmiş gibi bakıyordu!

William derhal salonun ortasına yaklaştı ve yüzü buz gibi bir halde Atticus'un karşısına geçti. Uzay yüzüğüne odaklanan William kılıcını çıkardı, ardından dönüp Atticus'un hala orada öylece durduğunu, hiçbir şey yapmadığını gördü.

"Silahını çekmeyecek misin?" diye sordu William, ses tonu hafif bir rahatsızlık barındırıyordu. Atticus'u sikine bile takmamasına rağmen, ailenin önünde yine de görünüşü kurtarmak zorundaydı.

Ancak William'ın sorusu tam bir sessizlikle karşılandı. Sadece Atticus'un ona dikilmiş delici mavi gözleri vardı.

Atticus ona soğukça bakmıyordu; yüzünde tek bir mimiğin bile izi yoktu. Sadece birinin değersiz bir eşyaya bakacağı gibi, hiçbir duygu barındırmadan William'a bakıyordu.

William'ın yüzü karardı. Dişlerinin arasından tıslayarak, "Sen bittin," diye mırıldandı. Kılıcını kaldırarak bir dövüş duruşu aldı, bakışları dondurucu bir şekilde Atticus'a kilitlenmişti.

Eğer bakışlar öldürebilseydi, Atticus çoktan ölmüş olurdu. Ama William'ın şanssızlığına, bakışların öyle bir gücü yoktu.