Bölüm 1227: Umutsuz Değil

Grubun arasında sessiz bir rahatlama iç çekişi yayıldı. En azından, sandıkları kadar umutsuz bir durum değildi.

"Kimi seçeceksiniz Yüce Hükümdar?"

Oberon'un ani sorusu üzerine birçoğu gerildi. Virelenna için beş şampiyon gerekiyordu; bu da Atticus'un onlardan dördünü seçmesi gerektiği anlamına geliyordu.

Tehlikeli bir roldü. Özellikle de rakiplerinin gücü henüz bilinmiyorken, canların kaybedilebileceği bir roldü.

Aniden, Eldorialıların bakışları kısıldı. Üzerlerinden bir dalga geçmişti.

Savaşma niyeti.

Başlar döndü ve Aric Stormrider'a çevrildi. İfadesi kudurmuş gibiydi, yüzüne vahşi bir sırıtış yayılmıştı.

Beline asılı kınındaki sekiz kılıç, serbest bırakılmak için yalvarırcasına titriyordu. Aric, Atticus ile göz göze geldi ve o vahşi bakışın ardındaki mesajı yanlış anlamak imkansızdı.

Beni seç.

Diğerlerinin ifadeleri karardı. Aric, onların kalplerinde bir şeyi ateşlemişti. Tehlikeye, ödenecek bedele odaklanmışlardı. Ölüme.

En önemli şeyi unutmuşlardı. Kendi dünyalarını koruyorlardı. Bunun ardındaki onuru. Anlamını. Gururunu.

Sırtları dikleşti ve kararlı bakışlarını birer birer Atticus'a dikerek onun seçimini yapmasını beklediler.

Ancak Atticus tam konuşmak üzereydi ki aniden bir çekim hissetti.

'Sessiz Alev...' bakışlarını gökyüzüne çevirdi.

"Yakında döneceğim," dedi ve kimse tepki veremeden kızıl İradesi dünyayı sardı ve ortadan kayboldu.

...

Atticus, çökmekte olan yüzen adaların bulunduğu o harabe dünyada belirdi.

Bu sefer beklemesine gerek kalmadı. Bir sonraki an, sessizce duran Sessiz Alev'in tam karşısında yüksek bir tahtta oturuyordu.

Sessiz Alev, Atticus'un yoğun bakışlarıyla karşılaşınca iç çekti. "Orada olacaklarına dair hiçbir fikrim yoktu. Beni de gafil avladılar."

Atticus başını iki yana salladı. "Bu doğru olabilir... ama Orta Düzlemlerin fraksiyonlarının diğer tanrıları desteklediği gerçeğini yine de benden sakladın."

Sessiz Alev sessizliğe büründü.

Atticus tamamen haklıydı. Taşı gediğine oturtmuştu. Bunu, özellikle de bu kadar çabuk nasıl öğrenmişti?

'Onu yine hafife aldım,' diye kızdı kendi kendine Sessiz Alev. Binlerce yıl yaşamış bir varlıktı ama hâlâ bir çocuk tarafından niyeti okunabiliyordu.

Sessiz Alev'in sessizliği çok şey anlatıyordu ama Atticus tartışmakla ilgilenmiyordu. Sadece tek bir sorusu vardı.

"Neden?"

Sessiz Alev başını yana eğince, daha belirgin olmaya karar verdi. "Diğer yıldızlar buna neden izin veriyor?"

"Kuruntu! Kuruntudan başka bir şey değil."

Atticus ilk defa Sessiz Alev'den üzüntü dışında bir hissin yayıldığını hissetti.

"O aptallar onca yaşına rağmen Orta Düzlemlilere bu kadar körü körüne güvenecek kadar salaklar. Ahmaklık! Ahmaklıktan başka bir şey değil!"

Sessiz Alev derin derin nefes alarak kendini sakinleştirdi. Tanrısının önünde soğukkanlılığını kaybedemezdi.

"Diğer yıldızlar Orta Düzlemleri benim kadar iyi tanımıyorlar. Verdikleri sözleri tutacaklarını sanıyorlar ama o şerefsizlerin tek istediğinin daha fazla güç olduğundan haberleri yok. Kendilerini güçlendirmek için daha fazla dünya istiyorlar."

"Ne sözleri?"

"Yükselen herhangi bir dünyaya, kendi fraksiyonlarına katılma ayrıcalığını verme sözü. Dünyanın beslenip tam potansiyeline ulaşarak büyümesi için kaynak, koruma ve alan sağlayacaklardı." Sessiz Alev, diğer yıldızların ne kadar salakça davrandığına duyduğu öfkeyi hala zapt edemiyordu.

"Onlar yıldız," dedi Atticus aniden. "Binlerce yıl yaşadığı varsayılan varlıklar. Medeniyetlerin, dünyaların sonunu tecrübe etmişler. Bu kadar saf olabileceklerine inanmak güç."

"Sorun da bu zaten. Görünüşe göre yıllarca etraflarında olmamam düşünme yetilerini etkilemiş. Yıldızların bu kadar salak olması beklenmez. Yine de işte buradayız, onların ahmaklığını kendi gözlerimizle izliyoruz."

Devam etmeden önce doğrudan Atticus'a baktı.

"Bu olanlar ilk defa yaşanmıyor," dedi ve Atticus'un gözlerinin kısılmasına neden oldu.

"Bunu daha önce defalarca yaptılar, yükselen birçok dünyalarının onların ellerine düşmesine izin verdiler. Şimdiye kadar sözlerini tuttular, ancak Orta Düzlemlilerin gerçek yüzlerini göstermeleri an meselesi."

"Benden yine bir bilgiyi sakladın."

Atticus'un sözleri Sessiz Alev'in içinden küfretmesine sebep oldu. 'Gerçekten çok dikkatsizleşiyorum.'

Yüzyıllarca pasif kalmak açıkça etkisini gösteriyordu. Bugün çenesi nasıl bu kadar düşmüştü anasını satayım? Başındaki 'Sessiz' lakabını boşuna taşımıyordu.

Sessiz Alev sıkıntılı bir bakışla Atticus'a baktı. 'Kendi iyiliği için fazla sezgisel,' diye düşündü Sessiz Alev, tam da Atticus konuşmaya başlarken.

"Bir dünya Virelenna'yı kazanıp yükseldiğinde ilgili yıldızın da bundan faydalandığını söylemiştin. Ancak bu fayda bununla kalmıyordu, değil mi?"

Sessiz Alev bir anlığına sessizce Atticus'a baktı. Bu canavar çocuk tam on ikiden vurmuştu. Başını sallamadan önce iç çekti.

"Evet."

"Yani ömür boyu faydalanmaya devam mı ediyorsunuz?"

"Bir bakıma evet. Yükselen dünyamız güçlenmeye devam ettiği sürece, onların köken yıldızı da büyür. Evrenin işleyişi tarafından sonsuza dek birbirimize bağlıyız."

Atticus pelerinli adama bir saniyeliğine baktı.

'Bu hiç kulağa hoş gelmiyor.'

Ve Ozeroth'tan hissettiği duygu seline bakılırsa, onun da hiç hoşuna gitmemişti.

"Peki ya şimdiden Orta Düzlemlerde bulunan diğer dünyalar? Sanırım birçoğu o dünyanın zirvesine ulaşacak kadar büyümüştür. Buradan başlamış olmaları gerekiyor, değil mi? Siz neden etkilenmiyorsunuz?"

"Yıldızlar, göründüğümüz kadar sonsuz ve ölümsüz olsak da, ölebilirler. Bu evrende aklın almayacağı, bize karıncadan farksızmışız gibi tepeden bakan varlıklar var."

Atticus, Sessiz Alev'den gelen bir öfke patlaması daha hissetti ama bu kısa sürede kayboldu.

"Ama soruna cevap vermek gerekirse... diyelim ki, yükselebilen tek varlıklar tanrılar değil. Yıldızlar da yükselebilir."

'İşte bu çok daha mantıklı.'

Şimdi zihninde bir tablo belirmeye başlıyordu. Yıldızların, tanrıları yükselebilecek seviyeye getirmek için neden bu kadar çırpındıkları.

Diğer yıldızların, tanrılarının kendilerine güç sağlayacak kadar uzun süre hayatta kalmasını garantiye almak için Orta Düzlemlilerle neden gizlice işbirliği yaptıklarını.